Danıştay 7. Daire E.2019/5368 K.2022/5590

Dava konusu istem: Akaryakıt istasyonu işleten davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporu uyarınca, 2013 yılının Ocak (2.), Şubat (1. ve 2.), Mart (2.), Nisan ilâ Ekim (1. ve 2.) dönemleri için re'sen tarh edilen üç kat vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergileri ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. bendi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:. Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda, 2013 yılında davacı tarafından.

Turizm Hayvancılık Nakliye Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi adına toplam 36.186,00 litre gaz yağı satışına ilişkin 22 adet fatura düzenlendiği, söz konusu mükellef nezdinde yapılan karşıt incelemede bahsi geçen gaz yağı alış faturalarının incelemeye ibraz edilen belgeler arasında olmadığı ve yasal defterlere kaydedilmediği, unlu mamül imalatı yapan.

Gıda Unlu Mamülleri Tarım İnşaat Limited Şirketi adına toplam 46.746,00 litre gaz yağı satışına ilişkin 2 adet fatura düzenlendiği, mükellef nezdinde yapılan karşıt incelemede faturaların yasal defterlere kayıt edildiği, şirket yetkilisince faturalarla alınan gaz yağının bir kısmının imalat yapılan makinelerin yağlanmasında ve firmanın ısıtılmasında kullanıldığı bir kısmının ise stoklarında kaldığını ifade ettiği, meyve ve sebze yetiştiriciliği yapan.

Tarım Gıda Hayvancılık Otomotiv Nakliye Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi adına toplam 45.490,00 litre gaz yağı satışına ilişkin 2 adet fatura düzenlendiği, anılan mükellef nezdinde yapılan karşıt incelemede faturaların yasal defterlere kayıt edildiği,

şirket yetkilisince alınan gaz yağının bir kısmının araç temizliğinde kullanıldığı bir kısmının ise stoklarda kaldığını ifade ettiği tespitlerin yer aldığı anlaşılmakla birlikte, 2013 yılında toplam 663.355 litrelik gaz yağı satışlarından 128.422 litrelik kısmının satışının yapıldığı -yaklaşık beşte birine tekabül eden- üç mükellef hakkında yapılan tespitlerden hareketle alınan gaz yağının tamamının motorin olarak satıldığı sonucuna ulaşılamayacağı, satışların çoğunluğunun nakliye firmalarına yapıldığı belirtilerek alınan gaz yağının nakliye firmalarına motorin olarak satıldığı kabul edilmiş ise de,

bu tespit yapılırken davacının motorin ve gaz yağı satışlarının birlikte değerlendirildiği, ayrı ayrı incelendiğinde gaz yağı satışlarının yüksek oranlarda nakliye firmalarına yapıldığının söylenemeyeceği, 2014 yılında davacının işyerinde yapılan denetimlerde 4.330 litre kaçak motorin bulunduğuna ilişkin tespitin 2013 yılında yapılan satışlar için doğrudan dikkate alınamayacağı, bunun yanı sıra yapılan kaydi envanter sonucunda gaz yağının belgesiz olarak bulundurulduğu yönünde eleştiri getirilerek gaz yağı alış belgelerinin ibrazı için davacıya herhangi bir süre verilmediği,

akaryakıt istasyonu işleten davacının satışlarının önemli bir kısmının motorinden oluştuğu anlaşıldığından, davaya konu dönemde alınan gaz yağının tamamının motorin olarak satıldığının kabulünün mümkün olmadığı görülmekle birlikte, alınan gaz yağının 128.422 litresinin. Turizm Hayvancılık Nakliye Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi,. Gıda Unlu Mamülleri Tarım İnşaat Limited Şirketi ve.

Tarım Gıda Hayvancılık Otomotiv Nakliye Sanayi ve Ticaret Limited Şirketine satıldığı, anılan firmalar hakkında yapılan tespitlerden söz konusu faturaların gerçeği yansıtmadığı sonucuna ulaşılarak ispat yükü üzerine düşen davacı tarafından bu tutar gaz yağının ne şekilde teslim edildiğine ilişkin dosyaya başkaca bir bilgi ve belge de sunulmadığından,

davacı hakkındaki diğer olumsuz tespitler ve sektörel değerlendirmeler birlikte göz önüne alındığında, satışa konu gaz yağının 128.422 litrelik kısmının motorin olarak satıldığından bahisle motorin ile gaz yağının tabi olduğu oran farkı üzerinden hesaplanarak 2013 yılının Temmuz (2.) dönemi için re'sen tarh edilen üç kat vergi ziyaı cezasının hukuka uygun olduğu, vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergilerinin kalan kısımlarının ise hukuka uygun bulunmadığı,

öte yandan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. fıkrasında sayılan belgelerin verilmediği ve alınmadığına veya düzenlenen bu belgelerde gerçek meblağdan farklı meblağlara yer verildiğine ilişkin hukuken geçerli bir tespitin olması gerekliliğine karşın, incelenen dosyada belge verilmediğine ve alınmadığına veya düzenlenen bu belgelerde gerçek meblağdan farklı meblağlara yer verildiğine ilişkin taraflar nezdinde yapılmış somut bir tespitin yapılmadığı anlaşıldığından,

kesilen özel usulsüzlük cezası ile 2013 yılının Ocak (2.), Şubat (1. ve 2.), Mart (2.), Nisan ilâ Haziran (1. ve 2.), Temmuz (1.), Ağustos ilâ Ekim (1. ve 2.) dönemleri için re'sen tarh edilen üç kat vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergilerinde hukuka uyarlık. Temmuz (2.) dönemi için tarh edilen vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergisinde ise hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle dava konusu işlemlerin kısmen iptaline, kısmen de davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın iptale ilişkin hüküm fıkrasının hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu hüküm fıkrasının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Vergi inceleme raporuyla yapılan tespitlerden hareketle re'sen tarh edilen vergi ziya cezalı özel tüketim vergisinde ve kesilen özel usülsüzlük cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.