Danıştay 7. Daire E.2020/162 K.2022/5062

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, 2016 ve 2017 yılının muhtelif dönemlerine ilişkin vergi borcu nedeniyle, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 17. maddesi uyarınca alınan ihtiyati tahakkuk ve 13. maddesi uyarınca alınan ihtiyati haciz kararlarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; dosyanın incelenmesinden, davacı şirkete yönelik teminat isteme yazısının yazıldığı 03/10/2018, ihtiyati tahakkuk ve ihtiyati haciz olurunun verildiği 04/10/2018 tarihlerinde adına kayıtlı toplam 9 adet aracın devredildiği, dolayısıyla malların kaçırıldığının anlaşılması karşısında, olayda, ihtiyati tahakkuk ve ihtiyati haciz şartlarının mevcut olduğu sonucuna ulaşıldığından dava konusu işlemlerde hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Dava konusu ihtiyati haczin dayanağı olan teminat istenmesine ilişkin işlemin, müfettiş tarafından ön rapor düzenlenmeksizin tesis edildiği, vergi kaybı yahut kaçakçılık faaliyetine ilişkin tespit bulunmadığından teminat istenilmesinin, dolayısıyla, ihtiyati haciz işleminin hukuka aykırı olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'İN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.