Danıştay 7. Daire E.2020/2494 K.2022/1007

Dava konusu istem: Davacı adına, yurt dışı ve yurt içi menşeli bandrolsüz sigara bulundurduğunun tespit edildiğinden bahisle 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 13. maddesinin 5. fıkrası kapsamında takdir komisyonu kararına istinaden 2015 yılının Ocak dönemi için re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi ile bir kat tutarında kesilen vergi ziyaı cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:Bozma kararı üzerine, davacının kaçak sigaraların yakalandığı aracın sürücüsü olduğu, emniyet birimlerince yapılan operasyonda, davacının sürücüsü olduğu araçta bandrol, Gelir İdaresi Başkanlığı logosu ve yasal uyarı bulunmayan kaçak sigaraların ele geçirildiği, durumun davacının da ihtirazi kayıt koymadan imzaladığı 26/01/2015 tarihli tutanak ile kayıt altına alındığı, bu şekilde davacının bandrolsüz sigaraları bulundurduğu hususunun davacının da imzasının yer aldığı tutanakla usulüne uygun olarak tespit edildiği,

dolayısıyla 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 13. maddesinin 5. fıkrası kapsamında davacının "bulunduran" sıfatına sahip olduğu anlaşıldığından, re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi ile bir kat tutarında kesilen vergi ziyaı cezasında hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Dava konusu ihbarnamenin şeklen noksan ve hatalı olarak düzenlendiği, 4458 sayılı Gümrük Kanunu'nun 182. maddesi uyarınca gümrük yükümlülüğünün doğması üzerine yetkili makamın gümrük müdürlüğü olmasına karşın, davalı idarece tesis edilen işlemde yetki yönünden hukuka uygunluk bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ....'NUN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usûl ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.