KÜNYE
Danıştay 7. Daire Başkanlığı 2020/3820 E., 2021/5505 K.·T.C. Danıştay Yedinci Daire
- Karar tarihi
- 9 Aralık 2021
- Esas No
- 2020/3820
- Karar No
- 2021/5505
- Temyiz eden (davalı)
- … Bakanlığı adına
Karar Metni
545 kelime·3 dk okuma·7 bölüm
… Bölge Gümrük Müdürlüğü VEKİLİ : Av. … KARŞI TARAF (DAVACI) : … Gıda Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi VEKİLİ : Av. …
İSTEMİN KONUSU
… Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:… , K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ
Dava konusu istem: Davacı adına 2014 ve 2015 yıllarında tescilli muhtelif tarih ve sayılı 10 adet serbest dolaşıma giriş beyannamesi muhteviyatı eşya için gözetim belgesi ibrazı zorunluluğu bulunduğu halde ibraz edilmediğinden bahisle 4458 sayılı Gümrük Kanunu'nun 235. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendi uyarınca karara bağlanan para cezası ve aynı maddenin 4. fıkrası uyarınca alınan mülkiyetin kamuya geçirilmesine dair idari yaptırım kararına vaki itirazların reddi yolundaki işlemlerin … tarih ve … sayılı beyannameye isabet eden kısımlarının iptali istemiyle dava açılmıştır.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:… , K:… sayılı kararıyla, davacı tarafından ithal edilen eşyanın kıymetinin Tebliğde öngörülen kıymetin altında beyan edilmek istendiği durumlarda idare tarafından gözetim belgesi ibrazı istenildiği, anılan belge ile, malın ithal seyrinin izlenmesinin amaçlandığı, gözetim belgesi 4458 sayılı Gümrük Kanunu'nun 235. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde sayılan belgeler arasında yer almadığından, eşyanın ithali için zorunlu belge olmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu edilenin Bölge Müdürlüğü işlemlerinin … tarih ve … sayılı gümrük giriş beyannamesine isabet eden kısımlarının olmasına karşın, istinafa konu mahkeme kararında dava konusu edilmeyen beyannamelere ilişkin de hüküm kurulmasında hukuka uyarlık bulunmadığının belirtilmesi suretiyle, yeniden yapılan yargılama sonucunda, Gümrük Kanunu'nun 235. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendi uyarınca para cezası kararı alınabilmesi için, eşyanın ithalinin, lisansa, şarta, izne,
kısıntıya veya belli kuruluşlarının vereceği uygunluk veya yeterlilik belgesine tabi olmasına rağmen bunlar olmadan gerçekleştirilmiş olması veya belge varmış gibi beyan edilmesinin gerektiği, olayda cezayı gerektiren kabahat fiillerinin davacı bakımından gerçekleşmediği ve anılan fiillerin gerçekleştiğine ilişkin idarece tespit yapılmadığından, alınan para cezası kararında ve maddede belirtilen şartları ihlal ettiğinden bahisle tesis edilen mülkiyetin kamuya geçirilmesi yaptırımında hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davalı idarenin istinaf isteminin kabulü ile,
mahkeme kararının kaldırılmasından sonra işlemlerin davaya konu edilen kısımlarının iptaline karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI
Gözetim belgesi ibraz etmeksizin eşyaların ithalini gerçekleştiren davacı adına ceza kesilmesinde ve tesis edilen mülkiyetin kamuya geçirilmesi yaptırımında hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI
İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … 'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
(X) KARŞI OY
Dairemizce yürütmenin durdurulması istemi hakkında verilen kararın karşı oyunda belirtilen hukuksal nedenler ve gerekçeyle temyiz talebi kabul edilerek kararın bozulması gerektiği düşüncesiyle çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Danıştay 7. Daire, E. 2020/3820, K. 2021/5505, 9 Aralık 2021 tarihli karar · Kaynak: Danıştay Karar Arama