Danıştay 7. Daire E.2020/3903 K.2022/1042

Dava konusu istem: Davacı tarafından abonelerine sunulan IPTV(İnternet protokolü üzerinden televizyon yayını) hizmeti kapsamında verilen içerik hizmetlerinin, özel iletişim vergisinin konusuna girmediğinden bahisle, 2014 yılının Mayıs dönemine ilişkin olarak, ihtirazi kayıtla beyan edilerek ödenen özel iletişim vergisinin ihtirazi kayda konu kısmının iptali ve fazladan ödenen tutarın, ödeme tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte iadesine hükmedilmesi istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararına uymak suretiyle, davacı tarafından abonelerine sunulan IPTV hizmeti kapsamında, içerik sağlayıcılardan temin edilerek abonelere ek ücret ödenmesi karşılığında verilen, seç-izle, kirala-izle gibi içerik hizmetlerinin, özel iletişim vergisinin konusuna girmediği iddiasıyla işbu dava açılmış ise de; iletim ve içerik hizmetlerinin bir bütün olarak değerlendirilmesi gerekmekte olup, davacı tarafından verilen içerik hizmetleri özel iletişim vergisine tabi olduğundan, davacının ihtirazi kayıtla verdiği beyannameye istinaden tahakkuk eden özel iletişim vergisinin ihtirazi kayda konu kısmında hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Abonelere sunulan IPTV hizmetinin iletim ve içerik olmak üzere iki temel hizmet kaleminden oluştuğu, 6802 sayılı Gider Vergileri Kanunu'nda sadece iletim hizmetlerinin vergilendirdiği, içerik hizmetlerinin vergilendirilmesinin ise vergilerin kanuniliği ilkesine aykırılık teşkil edeceği, aynı konu ile ilgili farklı dönemler için açılan davalarda verilen ısrar kararları hakkında, Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu tarafından verilecek kararların sonucunun beklenilmesi gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Anılan Kanun'un 50. maddesinin 4. fıkrasında, "Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesi, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılır." hükmü bulunmaktadır.

Bu durumda, mahkeme kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, mahkemelerce bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir.

Temyiz istemine konu yapılan kararın Dairemizin 08/04/2019 tarih ve E:2015/3963, K:2019/2462 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, temyiz konusu karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.