Danıştay 7. Daire E.2021/23 K.2023/2824

Dava konusu istem: Davacı hakkında düzenlenen, vergi inceleme raporları uyarınca, ilgili dönemlere ait özel tüketim vergisi beyannamesi verilmediğinin tespit edilmesi üzerine 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355. maddesine istinaden kesilen özel usulsüzlük cezaları ile satış faturalarında vergi tutarlarına yer verilmediğinden bahisle 2010 yılının Ocak ila Aralık dönemine ilişkin olarak 213 sayılı Kanun'un 353. maddesinin 1. bendi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Kısmen bozma kararına uyulmak suretiyle, davacının aldığı düşük oranlı vergiye tabi madeni yağları, yüksek oranda vergiye tabi akaryakıt olarak sattığı ileri sürülmüş ise de, davacının akaryakıt imalatçısı veya ithalatçısı olmaması ve teslim eden durumda bulunmaması nedeniyle özel tüketim vergisi mükellefi olmadığı açık bulunduğundan, uyuşmazlığa konu dönemlerde 4760 sayılı Kanunu'nun 13. maddesinin 2. fıkrası kapsamına giren bir teslimi, ilk iktisabı veya müzayede yoluyla satışı bulunmayan davacının sadece özel tüketim vergisi mükellefiyet kaydının mevcudiyeti neden gösterilerek beyanname vermesi gerektiğinden bahisle özel usulsüzlük cezası kesilemeyeceği gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Geriye dönük olarak yapılan inceleme ile tesis edilen işlemin hukuka uygun olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Anılan Kanun'un 50. maddesinin 4. fıkrasında, "Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesi, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılır." hükmü bulunmaktadır.

Bu durumda, mahkeme kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, mahkemelerce bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir.

Temyiz istemine konu yapılan kararın Dairemizin 18/04/2019 tarih ve E:2016/4272, K:2019/2909 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, temyiz konusu karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.