Danıştay 7. Daire E.2021/3040 K.2022/3364

Dava konusu istem: Davacı hakkında, POS cihazı kullanılmak suretiyle ikrazatçılık faaliyetinde bulunulduğundan bahisle düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak, 2010 yılının Ocak ilâ Aralık dönemlerine ilişkin olarak re'sen tarh edilen banka ve sigorta muameleleri vergileri ve tek kat tutarında kesilen vergi ziyaı cezaları ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355. maddesinin 1. bendi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Kısmen bozma kararına uymak suretiyle, olayda, iki GSM firmasından bayilik numarası sahibi olan davacının kredi kartı ile yapılan ödemeler için kestiği faturalar sayesinde alıcılarına ulaşılması da mümkün olmasına karşın, yalnızca on kişinin ifadesine başvurulduğu, ifadesi alınan şahıslardan beşinin komisyon ödendiği yönünde ifade verdiği, bunlardan da üç tanesinin doğrudan kendisi tarafından ödeme yapıldığı beyanında bulunduğu,

diğerlerinin çoğunlukla davacıyı tanımadıklarını beyan ettikleri ve kontör satış faaliyetinde bulunmadığı yolunda bir tespitin de yapılmadığı göz önüne alındığında, davacının tüm satışlarının ikrazatçılık faaliyeti kapsamında değerlendirilerek kayıt dışı hasılat olarak dikkate alınmasının varsayımsal olacağı; öte yandan, davacı hakkında yapılan incelemede, alışlarının miktarı, ne kadarının gerçek kabul edildiği,

satışlarının ne kadarının gerçek, ne kadarının nakit kullanım maksadıyla kredi kartının kullandırılması mahiyetinde olduğu hususu araştırılmamış, gerçek olmayan satışları ve tefecilik faaliyetleri somut verilerle ortaya konulmamış olup, sadece adına fatura düzenlenen alıcılar ve kredi kartı sahiplerinin farklı kişiler olduğundan hareketle hukuken geçerli,

somut ve yeterli tespitler içermeyen değerlendirmelere dayanılarak düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden yapılan cezalı tarhiyatlarda hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle re'sen tarh edilen banka ve sigorta muameleleri vergileri ve kesilen tek kat vergi ziyaı cezalarının iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden yapılan tarhiyatın hukuka uygun olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NUN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Anılan Kanun'un 50. maddesinin 4. fıkrasında, "Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesi, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılır." hükmü bulunmaktadır.

Bu durumda, mahkeme kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, mahkemelerce bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir.

Temyiz istemine konu yapılan kararın Dairemizin 09/12/2019 tarih ve E:2015/228, K:2019/6499 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, temyiz konusu karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.