Danıştay 7. Daire E.2022/1315 K.2024/1769

Dava konusu istem: Davacı adına tescilli ... sayılı transit refakat belgesi kapsamında "desenli cam" olarak beyan edilen eşyanın, yapılan incelemede "çay" olduğunun tespit edilmesi üzerine, beyan edilenden belirgin şekilde farklı cinste çıkan eşya söz konusu olduğundan bahisle 4458 sayılı Gümrük Kanunu'nun 235. maddesinin 5. fıkrası uyarınca karara bağlanan para cezasının tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrinin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; olayda, dava konusu ödeme emri içeriği para cezası kararının, davacının adresinde bulunmaması nedeniyle aynı konutta ikamet ettiğini beyan eden ...'e tebliğ edildiği, dosyada bulunan vekaletname, para cezası kararı ve ödeme emrinin tebliğ evrakı birlikte incelendiğinde, söz konusu tarhiyatın usulüne uygun olduğunun anlaşıldığı, bu durumda, beş yıllık zamanaşımı süresi içerisinde usulüne uygun olarak kesinleştirilen ve vadesinde ödenmeyen amme alacağının tahsili amacıyla ödeme emri düzenlenmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Para cezası kararının tebliğ edildiği kişiyle aynı konutta oturmadıkları, anılan şahsın adresinin MERNİS üzerinden tespit edilebileceği, alacağın usulüne uygun olarak kesinleştirilmediği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

İstemin reddi gerektiği savunulmktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'ÜN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.