Danıştay 7. Daire E.2022/1436 K.2023/2367

Dava konusu istem: … Dış Ticaret Limited Şirketi hakkında tanzim edilen … tarih ve … sayılı vergi tekniği raporunda, anılan firmanın ithal ettiği araçları paravan bayiler kullanmak sureti ile düşük özel tüketim vergisi beyan ederek üçüncü şahıslara sattığının belirlendiği, paravan olarak kullanılan bayilerden biri olan …'nin … firmasından satın aldığı bir adet aracı nihai tüketici olarak davacı şirkete sattığının tespit edilmesi üzerine, bu araç nedeni ile eksik tahakkuk ettirilen verginin tahsili amacıyla davacı adına müteselsil sorumlu sıfatıyla düzenlenen ödeme emrinin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; olayda, uyuşmazlık konusu aracı … isimli bayiden nihai tüketici olarak satın alan davacının, 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu kapsamında mükellef veya sorumlu olarak kabul edilmesine imkan bulunmadığından, söz konusu araç nedeniyle eksik ödendiği belirtilen özel tüketim vergisinin tahsili amacıyla müteselsil sorumlu sıfatıyla düzenlenen ödeme emrinde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.