Danıştay 7. Daire E.2022/2885 K.2022/4618

Dava konusu istem: Madeni yağ satış işi ile iştigal eden davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden adına 2009 yılı Mayıs ayı birinci dönemine ilişkin olarak re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi ile verginin bir katı tutarında kesilen vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Kısmen bozma kararına uymak suretiyle, davacıdan madeni yağ alan 63 adet nakliye firmasından ifadesine başvurulan 14 adet alıcının, ifadeleri doğrultusunda, madeni yağı motorine ikame olarak kullandıkları hususu sabit olduğundan, dava konusu cezalı tarhiyatın ifadesine başvurulan alıcılara tekabül eden kısmında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilerek netice itibariyle dava kısmen kabul, kısmen ret ile sonuçlandığından,

Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca davacı lehine 1.470,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesi üzerine davalı idarece yapılan temyiz başvurusuna istinaden Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunun 13/04/2022 tarih ve E:2021/1591, K:2022/402 sayılı kararıyla temyiz isteminin bozma kararına uygunluk yönünden reddine, kararın bozma kapsamı dışında kalan hükümlerine ilişkin temyiz incelemesinin sonuçlandırılması için dosyanın Danıştay Yedinci Dairesine gönderilmesine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Onanarak kesinleşen ilk kararda davacı vekili lehine vekalet ücretine hükmedildiği, davanın reddine karar verilmesine rağmen yeniden davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'İN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın temyize konu hüküm fıkrasının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen kararın temyize konu hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri anılan hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.