Danıştay 7. Daire E.2022/4226 K.2024/1600

Dava konusu istem: Davacı şirketin 2011 ve 2012 yıllarına ait hesaplarının incelenmesi sırasında yapılan ilk hesaplamalara göre tespit edilen tutar üzerinden re'sen tarh edilecek özel tüketim ve katma değer vergileri ile kesilecek vergi ziyaı ve özel usulsüzlük cezaları nedeniyle, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 13. maddesinin 3. bendi uyarınca uygulanan ihtiyati haczin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararına uymak suretiyle, davacı hakkında üretimi yapılan mallara ilişkin özel tüketim vergisinin gerçeğe aykırı beyan edilmek suretiyle hileli yollara başvurulduğundan bahisle ihtiyati haciz uygulanmışsa da; ne ihtiyati haciz kararının dayanağı vergi incelemesi sonucu düzenlenen raporda, ne de işlem dosyasında borçlunun kaçtığı, kaçması ihtimalinin bulunduğu ve hileli yollara başvurduğu yönünde herhangi bir somut bilgi ve belgeye yer verilmediğinden, davalı idare tarafından ihtiyati haciz uygulamasının dayanağı tam olarak ortaya konulamamış olup, koşulları gerçekleşmeden alınan karar üzerine uygulanan hacizde hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Bir amme alacağının aranılması için gerekli muamelelere başlanmış olduğu takdirde ilk bilgi ve belgelere göre vergi ziyaı veya kaçakçılık gibi bir durumun bulunduğunun anlaşılması halinde, amme alacağının güvence altına alınması amacıyla teminat istenebileceği veya ihtiyati haciz yoluna başvurulabileceği, dolayısıyla dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'ÜN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci ve Dokuzuncu Dairelerince, 2575 sayılı Danıştay Kanunu'na 3619 sayılı Kanunla eklenen Ek 1. madde hükmü uyarınca birlikte yapılan toplantıda Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Anılan Kanun'un 50. maddesinin 4. fıkrasında, "Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesi, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılır." hükmü bulunmaktadır.

Bu durumda, mahkeme kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, mahkemelerce bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir.

Temyiz istemine konu yapılan kararın Danıştay Üçüncü ve Yedinci Dairelerince birlikte yapılan toplantıda verilen 26/04/2021 tarih ve E:2016/3048, K:2021/2250 sayılı karardaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, temyiz konusu karar usûl ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.