Danıştay 7. Daire E.2022/671 K.2022/1794

Dava konusu istem: Davacı adına 2017 yılında tescilli muhtelif tarih ve sayılı 21 adet serbest dolaşıma giriş beyannamesine ilişkin olarak tahakkuk ettirilen kaynak kullanımını destekleme fonu payı ve bu fon payının matraha ilave edilmesi suretiyle ek olarak tahakkuk ettirilen katma değer vergisi ile bunlar üzerinden hesaplanarak karara bağlanan para cezasının tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrinin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla, davacının mesleki faaliyeti açısından bilinen adresi olan işyeri adresinde tebliğ cihetine gidilmeksizin, yerleşim yeri adresinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesinde göre yapılan tebligatın usulsüz olduğu, 04/02/2020 tarihinde yapılan tebligat sonrasında ise ek tahakkuk ve para cezası kararlarına karşı 4458 sayılı Gümrük Kanunu'nun 242. maddesi uyarınca 15 günlük itiraz süresi beklenilmeyerek, henüz amme alacağı kesinleşmeden 11/02/2020 tarihinde düzenlenen dava konusu ödeme emrinde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Ödeme emrinin iptal edildiği, davanın konusuz kaldığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.