Danıştay 7. Daire E.2022/843 K.2023/3912

Dava konusu istem: Davacıya müteveffa babası ... tarafından ivazsız intikaller yapıldığından bahisle hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunu dayanak alan vergi inceleme raporu uyarınca 2007 yılının Ocak ilâ Temmuz ile Eylül ve Ekim dönemleri için tarh edilen veraset ve intikal vergisi ve kesilen vergi ziyaı cezasına ilişkin işlemlerin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararı üzerine, olayda, davacıya babasından ivazsız olarak intikal eden para nedeniyle veraset ve intikal vergisi beyannamesi verilmediğinden bahisle dava konusu işlemler tesis edilmişse de, Mahkemelerince verilen ara karar ile, sözü edilen paraya ilişkin olarak davacının 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 342. maddesi uyarınca beyana davet edilerek ikinci 15 günlük ek sürenin verilip verilmediğinin sorulduğu, idarece gönderilen cevap yazısından, davacının anılan Kanun'un 342. maddesi gereğince beyana davet edilmediğinin anlaşıldığı,

bu durumda, davacının anılan Kanun'un 342. maddesi gereğince beyana davet edilerek davacıya ikinci 15 günlük ek süre verilmesi gerekirken, yazı ile beyana davet edilip, ikinci 15 günlük ek süre verilmeden davacı adına tesis edilen işlemlerde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle işlemlerin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'İN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.