Danıştay 7. Daire E.2023/122 K.2024/4381

Dava konusu istem: Davacı adına, yurtdışı ve yurtiçi menşeli sigara bulundurduğunun tespit edildiğinden bahisle 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 13. maddesinin 5. fıkrası kapsamında takdir komisyonu kararına istinaden 2016 yılının Ocak dönemi için re'sen tarh edilen özel tüketim vergisinin iptali istemiyle dava açılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararı üzerine dosyanın incelenmesinden, davacının sürücüsü olduğu araç içerisinde özel etiketi veya işareti olmayan yurtdışı ve yurtiçi menşeli sigaraların ele geçirildiği hususunun 29/01/2016 tarihli tutanak ile kayıt altına alındığının anlaşıldığı; öte yandan, davacı hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet suçu nedeniyle açılan kamu davasında ... Asliye Ceza Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı dosyasında davacının mahkumiyetine karar verildiği, bu nedenlerle 4760 sayılı Kanun'un aradığı bulundurma fiili davacı nezdinde gerçekleştiğinden dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tek fiilden birden fazla ceza olmaz ilkesine aykırı olarak bir fiilden üç ayrı ceza uygulandığı, ihbarnamenin usulüne uygun olarak düzenlenmediği, adil yargılanma hakkının ve mülkiyet hakkının ihlal edildiği, karar ve gerekçenin uyumlu olmadığı, tutanak tutulduğu andan itibaren on gün içinde vergi uzmanının görevlendirilmesi gerektiği halde usule uygun hareket edilmediği, ceza dosyasında alınan bilirkişi raporu tarafsız olarak hazırlanmadığından karara esas alınmaması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.