Danıştay 7. Daire E.2023/1978 K.2025/1975

... Gümrük Müdürlüğü VEKİLİ : Av. ...

KARŞI TARAF (DAVACI) : ... Ticaret Limited Şirketi VEKİLİ : Av. ...

İSTEMİN KONUSU

... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ

Dava konusu istem: Davacı adına tanzimli ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... sayılı dahilde işleme izin belgeleri kapsamında 2012 ilâ 2016 yılları arasında tescilli muhtelif tarih ve sayılı toplam 228 adet ihracat beyannamesine istinaden ödenen telafi edici verginin iadesi istemiyle yapılan geri verme başvurusunun 4458 sayılı Gümrük Kanunu'nun 211. maddesinin 2. fıkrasında öngörülen sürede yapılmadığından bahisle reddine dair karara vaki itirazın reddi yolundaki işlemin iptali ve ödenen toplam 977.652,82 TL tutarındaki verginin ödeme tarihinden itibaren işletilecek yasal faiziyle birlikte iadesi istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla.

4458 sayılı Gümrük Kanunu'nun 211. maddesinin 2. fıkrasında, kanunen ödenmemeleri gereken gümrük vergilerinin yükümlüye tebliği ve ilgilinin üç yıl içinde gümrük idaresine müracaatı üzerine geri verileceği veya kaldırılacağının düzenlendiği, bu hükümde geçen tebliğ ifadesinden, fazla ödendiği tespit edilen verginin ilgili gümrük idaresince yükümlüye bildirilmesinin anlaşılması gerektiği, olayda, davacının, fazla vergi ödediğini Uludağ Gümrük ve Dış Ticaret Bölge Müdürlüğünün 2020 ve 2021 tarihli yazıları ile öğrendiği ve bu tarihten itibaren üç yıl içerisinde iade başvurusunda bulunduğu anlaşıldığından,

davacının geri verme başvurusunun süresinde yapılmadığından bahisle reddinde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline ve ödenen telafi edici verginin tahsil tarihinden itibaren hesaplanacak tecil faiziyle birlikte davacıya iadesine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Geri verme başvurularının ihracat beyannamelerinin tescil tarihleri dikkate alındığında üç yıllık süre geçtikten sonra yapıldığı, bu süreden sonra iadenin mümkün olmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'ÜN DÜŞÜNCESİ

Dosyanın incelenmesinden, uyuşmazlığa konu telafi edici verginin davacı adına tanzimli dahilde işleme izin belgeleri kapsamında dava dışı ...

Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi tarafından ithal edilen üçüncü ülke menşeli girdinin işlenen mamulun bünyesine girerek ihraç edilmesinden doğduğu, verginin davacı tarafından mı yoksa dava dışı firma tarafından mı ödeneceği konusunda ihtilaf yaşandığı, davalı idarenin uygulaması doğrultusunda davacı tarafından vergi ödendikten sonra, belge kapatma aşamasında dava dışı firma tarafından yeniden ödendiğinin ileri sürüldüğü, Uludağ Gümrük ve Dış Ticaret Bölge Müdürlüğünün 2020 ve 2021 tarihli yazıları ile iade edilecek vergi miktarının davacıya bildirmesi üzerine ve bu tarihten itibaren üç yıl içerisinde iade başvurusunda bulunulduğu,

aynı uyuşmazlık kapsamında davacının Bursa, Çerkezköy ve Atatürk Havalimanı Serbest Bölge Gümrük Müdürlüklerine yaptığı geri verme başvuruları uygun bulunarak vergiler iade edildiği halde, davalı idarece başvurunun ihracat beyannamelerinin tescil tarihinden itibaren 3 yıllık süre içerisinde yapılmadığından bahisle reddedildiğinin anlaşıldığı olayda dava konusu işlemde hukuka uyarlık bulunmadığından temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Dayandığı hukuki ve kanuni nedenlerle gerekçesi yukarıda açıklanmış bulunan bölge idare mahkemesinin dava konusu işlemin iptali ile ödenen telafi edici verginin tahsil tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faiziyle birlikte davacıya iadesine ilişkin hüküm fıkralarına yönelik temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar, kararın anılan kısımlarının bozulmasını gerektirecek nitelikte bulunmamıştır.

Kararın yasal faiz oranını aşan kısmına gelince;

4458 sayılı Gümrük Kanunu'nun 216. maddesinin 07/11/2019 tarih ve 30941 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 24/10/2019 tarih ve 7190 sayılı Kanun'un 8. maddesiyle değişik 1. fıkrasında, gümrük vergileri ile bunların ödenmelerine bağlı olarak tahsil edilmiş gecikme faizinin veya gecikme zammının geri verilmesinde, geri vermeye konu fazla tahsilatın yükümlüden kaynaklanması durumunda geri verme başvurusunun yapıldığı tarihten, diğer durumlarda ise tahsilat tarihinden geri verme kararının tebliğ edildiği tarihe kadar geçen süre için geri verilecek tutar üzerinden, aynı dönemde 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'a göre belirlenen tecil faizi oranında hesaplanacak faizin ödeneceği hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, olayda, telafi edici vergilerin tahsilat tarihlerinin 07/11/2019 tarihinden önce olduğu, gümrük vergilerinin geri verilmesinde 6183 sayılı Kanun'a göre belirlenen tecil faiziyle iade edilmesine ilişkin yasal değişikliğin ise 07/11/2019 tarihinde yürürlüğe girdiği anlaşılmaktadır.

07/11/2019 tarihinden önce yükümlülüğün doğduğu olayda, verginin, 3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine İlişkin Kanun'da öngörülen yasal faiz oranında hesaplanacak faiziyle iade edilmesi gerekmekte olup,

anılan tarihte yürürlükte olmayan hükme dayanılarak tecil faiziyle iadeye ilişkin hüküm fıkrasının yasal faiz oranını aşan kısmında hukuka uygunluk bulunmamakla birlikte yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmayan bu hususun 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile değişik 49. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi uyarınca düzeltilmesi mümkün yanlışlık kapsamında bulunduğu sonucuna ulaşılmıştır.