Danıştay 7. Daire E.2023/51 K.2024/2831

Dava konusu istem: Davacı adına tescilli ... - ... , ... -..., ... - ..., ... - ... ve ... - ... tarih ve sayılı serbest dolaşıma giriş beyannameleri muhteviyatı "kabuklu ceviz" ve "ceviz içi" ticari isimli eşyanın kıymetinin, gözetim kıymetine yükseltilmesi suretiyle yurt dışı gider olarak beyan edilerek ödenen gümrük ve katma değer vergilerinin, eşyanın fatura kıymetinden fazlasına ilişkin kısmının 4458 sayılı Gümrük Kanunu'nun 211. maddesi uyarınca iadesi isteminin reddine dair karara vaki itirazın reddi yolundaki işlemin iptali ile fazladan ödenen tutarın yasal faiziyle birlikte iadesine hükmedilmesi istemiyle dava açılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Kısmen bozma kararına uymak suretiyle, ... tarih ve ... sayılı serbest dolaşıma giriş beyannamesine isabet eden faiz isteminin yasal faiz tutarını aşan kısmına hasren yapılan inceleme sonucunda; söz konusu beyannamenin 07/11/2019 tarihinden önce tescil edildiği ve tecil faiziyle iadeye ilişkin mevzuat değişikliğinin bu tarihten itibaren yürürlüğe girdiği anlaşıldığından, bu beyannameye ilişkin olarak fazladan ödenen vergilerin 3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine İlişkin Kanun'da öngörülen yasal faiz oranında hesaplanacak faiziyle birlikte iadesinin icap ettiği gerekçesiyle faiz isteminin yasal faizi aşan kısmı yönünden davanın reddine, istinaf ve temyiz aşamalarında yaptıkları yargılama giderlerinin üzerlerinde bırakılmasına karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kanun değişikliğinin külfetinin kendilerine yüklenemeyeceği, fuzulen tahsil edilen vergilerin tecil faiziyle birlikte iade edilmesi ve yargılama giderli ile vekalet ücretinin karşı tarafa bırakılması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'İN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Anılan Kanun'un 50. maddesinin 4. fıkrasında, "Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesi, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılır." hükmü bulunmaktadır.

Bu durumda, kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, bölge idare mahkemelerince bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir.

Temyiz istemine konu yapılan kararın Dairemizin 17/05/2022 tarih ve E:2021/3435, K:2022/2191 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, temyiz konusu karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

Temyiz isteminin, kararın, yargılama giderlerine ilişkin bölümüne gelince;

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile değişik 49. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde, temyiz incelemesi sonunda Danıştayın, kararda yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmayan maddi hatalar ile düzeltilmesi mümkün eksiklik veya yanlışlıklar varsa kararı düzelterek onayacağı hükme bağlanmıştır.

Dosyanın incelenmesinden, her ne kadar temyize konu kararla, ... tarih ve ... sayılı serbest dolaşıma giriş beyannamesine ilişkin fazladan ödenen vergilerin yasal faiz oranını aşan kısmı bakımından davanın reddine hükmedilmiş ise de, dava dilekçesinde davacının faiz isteminin yasal faize ilişkin olduğu, yargılama sonucunda da fazladan ödenen vergilerin yasal faiziyle iadesine karar verildiği hususu gözetildiğinde, istinaf ve temyiz aşamasında yapılan yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılması hukuka uygun düşmemiş olup, davalı idareye yüklenmesi icap etmektedir.

Bu husus, yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç bulunmayan düzeltilmesi mümkün eksiklik olarak görüldüğünden, kararın yargılama giderleri yönünden düzeltilerek onanması gerektiği sonucuna varılmıştır.