Danıştay 7. Daire E.2023/992 K.2024/648

Dava konusu istem: Davacı adına düzenlenen ... gün ve ... ve ... takip nolu ödeme emirlerinin ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararlarıyla iptal edilmesi üzerine, ödeme emirleri içeriği amme alacağına ilişkin 1.756.983,88 TL ile 1.046.104,46 TL gecikme zammının toplamı olan 2.803.088,34 TL'nın davalı idareye ödendiği 20/02/2014 tarihinden bu meblağın davacıya iade edildiği 12/11/2015 tarihi arasındaki dönem için 2.803.088,34 TL üzerinden işlediği ileri sürülen 784.864,74-TL tecil faizinin, 12/11/2015 tarihinden itibaren işletilecek gecikme faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmesi istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararına uymak suretiyle; olayda, davacı adına düzenlenen 1 sayılı ödeme emrinin iptali istemiyle açılan davada, Danıştay Dördüncü Dairesinin 08/02/2021 tarih ve E:2019/2986 K: 2021/832 sayılı bozma kararına uyularak "davanın kısmen kabulüne kısmen reddine, dava konusu ödeme emrinin 1.663.514,83-TL tutarındaki kısmının iptaline, fazlaya ilişkin istem yönünden davanın reddine" karar verildiği;

yine davacı adına düzenlenen 2 sayılı ödeme emrinin, Danıştay Dördüncü Dairesinin 31/05/2017 tarih ve E:2015/7921, K:2017/5036 sayılı bozma kararına uyularak iptaline ilişkin kararın Danıştay Dördüncü Dairesinin 08/02/2021 tarih ve E:2021/298, K:2021/831 sayılı kararı ile onandığı;

bu durumda 1 nolu ödeme emrinin 1.663.514,83-TL tutarındaki kısmının iptaline, fazlaya ilişkin istem yönünden davanın reddedildiği göz önünde bulundurulduğunda,1 sayılı ödeme emrinin tutarının 1.718,893,80 TL olması nedeniyle davacı tarafından söz konusu ödeme emrine ilişkin olarak ödenen 55.378,97 TL ve bu tutara isabet eden gecikme zammı ödemesinde hukuka aykırılık bulunmadığı, diğer yandan 2 sayılı ödeme emri iptali edildiğinden, ödeme emrine konu 38.090,08 TL gecikme zammına ilişkin yapılan ödemenin hukuka aykırı olduğu,

dolayısıyla davacı tarafından ödenen 1.663.514,83 TL ve 38.090,08 TL toplamı 1.701.604,41 TL anapara ödemesi ile 1.663.514,83 TL üzerinden ödenen gecikme zammının karşılığı olan tutarın Mahkemelerinin ara kararı ile davalı idareden sorulması üzerine.

1.663.514,83 TL üzerinden ödenen gecikme zammının karşılığının 1.046.104,46 TL olduğu ve 1.701.604,41 TL anapara ödemesi ile söz konusu gecikme zammı ödemesinin toplamı olan 2.747.708,87 TL üzerinden faiz hesaplanması gerektiği ve bu kapsamda tecil faizi oranına göre ödenmesi gereken tutarın 577.018,16 TL, kanuni faiz oranına göre ödenmesi gereken tutarın 426.835,87 TL olduğunun bildirildiği,

dolayısıyla davacıya iade edilmiş olan 2.747.708,87 TL üzerinden, ödeme tarihinden iade edildiği tarih arasındaki dönem için 3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine İlişkin Kanun hükümlerine göre işleyen faizin ödenmesi gerektiği ve bu faiz üzerinden de ayrıca faiz, gecikme zammı vb. gibi herhangi bir ad altında artırım yapılmasının mümkün bulunmadığı diğer bir anlatımla, davacı tarafından ödenen 2.747.708,87 TL üzerinden,

davacının ödeme yapmış olduğu 20/02/2014 tarihinden bu meblağın davacıya iade edildiği 12/11/2015 tarihi arasındaki dönem için işleyen 426.835,87 TL'nin davacıya iadesi yönünden davanın kabulü ve söz konusu tutarı aşan kısım yönünden ise davanın reddinin gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI

Davacı tarafından, tacir olması nedeniyle reeskont faizi verilmesi gerektiği; davalı idarece, tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

TARAFLARIN SAVUNMALARI

Taraflarca savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'İN DÜŞÜNCESİ

Temyiz istemlerinin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.