Danıştay 7. Daire E.2024/1089 K.2024/4383

Dava konusu istem: Davacı adına, yurtdışı menşeli bandrolsüz sigara bulundurduğunun tespit edildiğinden bahisle, 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi kanunu'nun 13. maddesinin 5. fıkrası ve 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 9. maddesinin 2. fıkrası uyarınca takdir komisyonu kararlarına istinaden, 2018 yılının Haziran dönemi için re'sen tarh edilen özel tüketim ve katma değer vergileri ile kesilen vergi ziyaı cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Kısmen bozma kararına uymak suretiyle, 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi kanunu'nun 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi ile kesilen vergi ziyaı cezasına hasren yapılan incelemeden, olayda, davacı tarafından özet beyanı verilen eşyalar arasında bandrolsüz sigara bulundurulduğunun hukuken geçerli şekilde tespit edilmiş olduğu anlaşıldığından, Kanun'un aradığı bulundurma fiili sabit olan davacı adına 4760 sayılı Kanun'un anılan hükmü uyarınca re'sen özel tüketim vergisi tarh edilerek vergi ziyaı cezası kesilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, özet beyanın eşya henüz Türkiye gümrük bölgesine girmeden ithalatçı firmalar tarafından teslim edilen evraklara ve konşimentolara istinaden düzenlendiği, dolayısıyla bulundurma fiilinin somut olarak gerçekleşmediği, bu nedenle tesis edilen işlemin temyize konu edilen kısmında hukuka uygunluk bulunmadığı ileri sürülerek duruşma yapılmasının talep edildiği; davalı idarece ise, tesis edilen işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davacı tarafından istemin reddi gerektiği savunulmuş, davalı idarece savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Davacının temyiz isteminin reddine, davalı idarenin temyiz isteminin ise incelenmeksizin reddine karar verilerek usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, duruşma yapılmasına gerek görülmeyerek, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Anılan Kanun'un 50. maddesinin 4. fıkrasında, "Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesi, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılır." hükmü bulunmaktadır.

Bu durumda, kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, bölge idare mahkemelerince bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir.

Temyiz istemine konu yapılan kararın Dairemizin 22/03/2023 tarih ve E:2020/1759, K:2023/1681 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, temyiz konusu karar usul ve hukuka uygun olup, davacının dilekçesinde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

Öte yandan, usul hukukunda, dava açmakta olduğu gibi kanun yoluna başvurmada da, hukuki yarar bulunmalıdır. Diğer bir ifadeyle, kanun yoluna başvuranın, aleyhine kanun yoluna başvurduğu kararın bozulmasında korunmaya değer bir menfaatinin bulunması gerekir.

Temyize konu kararla; Dairemizin kısmen bozma kararına uyulmak suretiyle dava konusu işlemin re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi ile kesilen vergi ziyaı cezasına ilişkin kısmına yönelik davanın reddine karar verilmiştir.

Bu durumda, temyizen incelenerek bozulması istenilen kararda davalı idare aleyhine herhangi bir hüküm kurulmadığı, başka bir anlatımla, hukuki durumunu etkileyecek aleyhine bir kararın bulunmadığı dikkate alındığında, davalı idarenin temyiz isteminin esasının incelenmesine olanak bulunmamaktadır.