Danıştay 7. Daire E.2024/251 K.2024/1378

Dava konusu istem: POS cihazı kullanmak suretiyle ikrazatçılık faaliyetinde bulunduğundan bahisle düzenlenen vergi inceleme raporu uyarınca, 2011 yılının Ocak ila Aralık dönemlerine ilişkin olarak re'sen tarh edilen banka ve sigorta muameleleri vergileri ve kesilen üç kat vergi ziyaı cezaları ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355. maddesinin 1. fıkrası uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararı üzerine yeniden yapılan inceleme sonucunda; olayda matrahın, pos cihazlarından tek seferde 100 TL'nin altı meblağlarda yapılan çekiş tutarlarının gerçek kontör satışı olduğu kabul edilerek, pos cihazlarından 100-TL ve üzeri yapılan çekişlerin aylar itibariyle toplam tutarları üzerinden kart sahiplerinin ifadeleri doğrultusunda %3 oranında faiz geliri elde edildiğinden bahisle aylara göre iç yüzde yöntemi uygulanmak suretiyle belirlendiği,

buna karşın, pos cihazlarının kullanımından kaynaklanan ve bankalara göre değişen oranlarda uygulanabilen banka komisyon giderlerinin matrahın hesaplanmasında dikkate alınmadığı anlaşıldığından, dava konusu cezalı tarhiyatların, banka komisyon giderleri düşüldükten sonra kalan net faiz geliri üzerinden hesaplanacak tutarlara isabet eden kısımlarında hukuka aykırılık, bu tutarları aşan kısımlarda ise hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davaya konu işlemin kısmen iptaline, kısmen de davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının POS tefecilik işiyle uğraştığının açıkça tespit edildiğinden, tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'İN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın temyize konu iptale ilişkin hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.