Danıştay 8. Daire E.2018/4849 K.2022/5706

Dava konusu istem : Davacı şirket tarafından, maden işletme ruhsatının bulunduğu Selçuklu İlçesi, … köyü sınırları içerisinde kalan … ada, … parsel numaralı taşınmaza yönelik olarak 2016 yılı için 297.505,00-TL teminat miktarının belirlenmesine ilişkin 26/02/2016 tarihli Konya İl Mera Komisyonu kararının iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararında; taraflar arasında imzalanan geri dönüşüm sözleşme (eski vasıf ve kapasitesine getirilmesi sözleşmesi) hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, davacı şirketin, tahsis amacı değiştirilerek kendilerine devrine karar verilen … ada … parsel nolu mera vasıflı taşınmazın işletme izni alınan 99.300,00 m²'lik kısmı dışında çalışma yapıldığı, yukarıda yer verilen mevzuat hükümleri uyarınca;

tahsis amacı değiştirilerek devrine karar verilen ve geri dönüşüm sözleşmesi imzalanan yerlere ilişkin yılda bir kere denetim yapılacağı ve alınan teminatların her yıl yenileceği açık olduğundan 2016 yılı için 297.505,00.-TL'sı teminat miktarının belirlenmesine ilişkin dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:. Bölge İdare Mahkemesi ...

İdari Dava Dairesince; istinaf başvurusuna konu Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun, dava konusu işlemde mera teminat miktarının 2016 yılı için 297.505,00-TL olarak belirlendiği,

İdare Mahkemesinin ara kararına cevaben davalı idarece gönderilen … tarih ve … sayılı Konya Gıda, Tarım ve Hayvancılık İl Müdürlüğü yazısında, anılan miktarın davacı tarafından idareye sunulan projede izin alanı içinde maden açılacak alanın (toplam 99.300 m2) 10 yılda tamamlanacağının belirtilmesine rağmen yapılan denetim neticesinde 10 yılda üzerinde çalışılacak mera alanının (99.300 m2) davacı tarafından bir yılda kullanıldığının ifade edildiği, teminat farkının da bu nedenle oluştuğunun vurgulandığı,

dolayısıyla davacıdan önceki yıl için alınan teminat miktarının mera iznine konu alanın belli bir kısmı (10 yıllık alanın bir yılda işletilecek kısmı) için belirlendiği, aradaki farkın davacının projeye riayet etmeyerek tüm alanı bir yılda işletmeye almasından kaynaklandığı, belirtilen yazı ekinde gönderilen hesap tablosunda da davacı tarafından bir yılda kullanılan 99.300 m2 mera alanı üzerinden 2015 birim fiyatlarına göre mera ıslahı için teminat miktarının belirlendiği, zaten Yönetmeliğe göre de alınan teminatın her yıl yenileneceğinin kurala bağlandığı,

bu nedenle davalı idarece 2016 yılı için belirtilen miktarın teminat olarak hesaplanarak önceki yıla göre ortaya çıkan teminat farkının istenilmesine dair dava konusu işlemde hukuka aykırı bir yön bulunmadığı açıklaması ile reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, gerek Anayasada gerek Yasalarımızda mahkeme kararlarının gerekçeli olması zorunlu hale geldiği, mahkeme kararı incelendiğinde, olayın özetlendiği ve ikinci sayfada gerekçe olmadan davanın reddedildiğinin görüldüğü, gerekçeli kararın en büyük özelliğinin taraf iddia ve savunmalarına yanıt vermesi olduğu, ayrıca mera denilen alanın mera olmadığına ilişkin yerel mahkeme kararının halen derdest dava olup sonucunun da beklenmesi gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından, istemin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.