Danıştay 8. Daire E.2018/6783 K.2022/6478

Dava konusu istem: İstanbul ili, Silivri İlçesi, … Mahallesi sınırları içerisinde bulunan İR:… no.lu maden işletme ruhsatına ilişkin olarak verilen, 49.999 m2 açık işletme, 12.102 m2 zenginleştirme tesisi, 9.196 m2 yıkama eleme tesisi, 3.089 m2 pasa döküm alanı, 4.512 m2 şantiye tesisleri, 1.746 m2 ENH, 959 m2 toprak depolama alanı olmak üzere toplam 81.603 m2'lik orman izninin, maden işletme ruhsatı süresiyle uyumlu olarak temdidi başvurusunun reddine dair … sayılı işlemin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesinin … tarih ve E…, K:… sayılı kararında; mevzuat hükümleri doğrultusunda ilgili idarenin gerekli inceleme ve yapacağı araştırmalar neticesinde vereceği karara ilişkin olarak takdir hakkı olduğu açık olmakla birlikte, gerek dava konusu sahaya ilişkin ... İdare Mahkemesi'nin …. tarih ve E:.

K:… sayılı kararı, gerekse de dosyaya sunulan temdit izin raporu ve inceleme raporları da dikkate alındığında; davaya konu alan için verilen iznin uzatılmamasının gerekçesinin davalı idarece hukuken geçerli somut bilgi ve belgelerle ortaya konulamadığı, 31/12/2016 tarihine kadar verilen iznin, maden işletme ruhsat süresi sonu olan 28/12/2019 tarihine kadar uzatılması gerekirken aksi yönde tesis edilen dava konusu işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, davacı şirkete orman izni süresinin uzatılacağına ilişkin taahhüt verilmediği, 16/06/2012 tarihi itibariyle 2012/15 sayılı Başbakanlık Genelgesi kapsamında ormanlık alanda yapılacak madencilik faaliyetleri ile ilgili olarak verilecek izinlerin Başbakanlık Ekonomik, Sosyal ve Kültürel İşler Başkanlığı tarafından değerlendirme yapıldığı, tesis edilen işlemde hukuka ve mevzuata aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davacı tarafından, dosya kapsamı, verilen kararın gerekçesi, dosyada mevcut emsal kararlar birlikte değerlendirildiğinde, davalı idare işleminin hukuka uygun olmadığı belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NIN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Olayda, her ne kadar davacının istemiyle ilgili nihai değerlendirme Orman ve Su İşleri Bakanlığı tarafından yapılmış ve bu değerlendirme uyarınca davacının talebi uygun görülmemişse de; davalı Orman Genel Müdürlüğü'nün 23.10.2018 tarihli temyiz dilekçesinde, işlemin tesisine dayanak olarak 2012/15 sayılı Başbakanlık Genelgesi kapsamında Başbakanlık Ekonomik, Sosyal ve Kültürel İşler Başkanlığı tarafından yapılan değerlendirme neticesinde davacının talebinin uygun bulunmaması hususunun gösterildiği anlaşılmış olup,

2012/15 sayılı Başbakanlık Genelgesi'nin iptali ve yürütmesinin durdurulması istemiyle açılan ve Danıştay Sekizinci Dairesinin E:2014/7883 sayılı dosyası ile bakılan davada; dava konusu Genelge ile maden mevzuatında öngörülmeyen ayrı bir izin müessesesi getirildiği, bu hali ile dava konusu Genelgenin, maden ruhsatları bakımından kısıtlayıcı hükümler içeren ve üst hukuk normu olan Maden Kanunu ve Madencilik Faaliyetleri Uygulama Yönetmeliğine aykırı bir düzenleme olduğu sonucuna varılarak 03/12/2018 tarihinde iptaline karar verilmesi karşısında, sonucu itibariyle Mahkeme kararında hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.