Danıştay 8. Daire E.2019/9390 K.2022/317

Dava konusu istem: Davacının, Kocaeli İli sınırları içerisinde servis taşımacılığı yapmak için P plaka verilmesi istemiyle 2009 yılında yaptığı başvurunun, reddine ilişkin Kocaeli Büyükşehir Belediyesi UKOME Başkanlığının … tarih ve … sayılı işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararında; davacının dava konusu ettiği kararından, en geç 2011 yılında, dava konusu edilen karar ile başvuruları reddedilenlere tekrar müracaat hakkının tanınması ve yapılan müracaatın ise yine … tarih ve … sayılı karar ile reddedilmesi ve kararın davacının eşine 14/06/2011 tarihinde tebliğ edilmesi ile muttali olduğu ve en geç tebliğ tarihinden (14/06/2011) itibaren altmış (60) günlük dava açma süresinde dava açılmadığı tespit edildiğinden, bakılan davada süre aşımı bulunduğu gerekçesiyle davanın 2577 sayılı Yasanın 15/1-(b) maddesi uyarınca davanın süre aşımı nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: … Bölge İdare Mahkemesi … İdari Dava Dairesince; istinaf başvurusuna konu Mahkeme kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tebligatın davacıya yapılmadığı, eşe yapılan tebligatın usulsüz olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

İstemin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'ın DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.