Danıştay 8. Daire E.2020/5699 K.2024/1095

Dava konusu istem: İstanbul İli, ... İlçesi, ... Mahallesinde bulunan ... ve ... nolu bölmenin 331,50 m2'lik kısmının "Tv verici istasyonu ve yer altı ENH " olarak kullanılması amacıyla 23/02/2018 tarihli Makam oluru ile davacı adına 25 yıl süreyle izin edilmesi üzerine TV vericisi direğin ilk yapıldığı 1993 tarihinden 2018 yılı dahil olmak üzere 25 yıllık alınması gereken (arazi izin bedeli, ağaçlandırma bedeli, orköy bedeli ve erozyon bedeline ilişkin kalemlerden oluşan) izin bedellerinin (KDV hariç) bir ay içinde ödenmesini talep eden İstanbul Orman Bölge Müdürlüğü Kanlıca Orman İşletme Müdürlüğünün ... tarih ve E:... sayılı işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:... İdare Mahkemesince verilen ...tarih ve E:..., K:... sayılı kararda. Borçlar Kanununun 78. maddesinde zamanaşımına uğramış bir borcun ifasından kaynaklanan zenginleşmelerin geri istenemeyeceği belirtilmiş olup, davalı idare tarafından, bir kısmı zamanaşımına uğradığı kabul edilen bir alacağın, davacı tarafından tesis edilmesi istenilen bir işlemin ön şartı (davacı tarafından ödenmek zorunda bırakılarak) yapılarak tahsil edildikten sonra,

Borçlar Kanununun 78. maddesi kapsamında değerlendirilerek idare bütçesine irat kaydedilip geri kalan miktarın ise 10 yıllık zamanaşımına uğradığından tahsilinden vazgeçildiği anlaşılmasına karşın, zamanaşımı nedeniyle vazgeçilen arazi orman bedellerinin nasıl hesaplandığı belli olmadığı gibi; davacı şirketin söz konusu alandaki izinsiz kullanımı sebebiyle TV vericisi direğin ilk yapıldığı 1993 tarihinden 2018 yılı dahil olmak üzere 25 yıllık orman izin bedelleri talep edilmesine karşın, tahakkuk işleminde 1993 yılının hangi ayından 2018 yılının hangi ayına kadar hesaplama yapıldığının belli olmaması,

25 yıl için talep edilen orman izin bedellerinin hangi yıl için hangi esaslara göre hangi oranlarda ve hangi matrahlar üzerinden hesaplandığının açık ve net olarak gösterilmemesi ve bu haliyle yargısal denetime açık bulunmaması sebebiyle dava konusu işlemin "belirlilik ilkesine" uygun tesis edilmediği sonucuna varıldığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, kanun ve mevzuat çerçevesinde yapılan iki ayrı idari işlem bulunduğu, bunların birbirinden ayrı değerlendirilmesi gerektiği bu nedenle tesis edilen işlemde belirlilik ilkesine aykırılıktan bahsedilemeyeceği, davacıya ...tarih ... sayılı olur ile izin verildiği ve olurda arazi izin bedelinin TV verici anten istasyonun yapıldığı tarih olan 1993 tarihinden itibaren hesaplanarak, bedellerin, KDV si ile birlikte tahsil edilmesi kaydı ile kesin izin verilmesi uygun görüldüğü, davacının da bu şartla izin verildiğini bildiğinden,

izin verilen tarih itibari ile bedellerin hesaplanarak izin verilen güne kadar geçen süre olan 25 yıl ile çarpımı sonucu bedellerin son hali ve KDV miktarı hesaplandığı, davacının kanunsuz ve usulsüz olarak orman işgal ve faydalanma suçlarını işlediği, kötü niyetli şekilde izinsiz tesisler yaptığı ve bu tesislerin idarece zamanında tespit edilmemiş olmasının iyiniyet kurallarına aykırı olduğu, işlemde hukuka ve mevzuata aykırı yön bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davacı tarafından, Bölge İdare Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NIN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.