Danıştay 8. Daire E.2021/2838 K.2024/3907

Dava konusu istem: Kayseri ili, Tomarza ilçesi, Sicil:... sayılı II(b) grubu tüf(ignimbirit) işletme ruhsatı sahibi davacı şirket hakkında 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 10/7. maddesi uyarınca 62.743,00 TL idari para cezası uygulanmasına ilişkin ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesince verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararda; davacı şirketin uhdesinde bulunan ruhsat sahasında üretimi yapılan ancak stokta bulunmadığı belirlenen 2.837,34 ton ignimbiritin sevk ve satışının yapılmasına rağmen davalı idareye beyan edilmediğinin anlaşıldığı, bu kapsamda haksız yere hak iktisap ettiği ve gerçek dışı ve yanıltıcı beyanda bulunduğu açık olan ruhsat sahibi davacı şirket hakkında tesis edilen idari para cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu, ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, idareye beyan edilmediği iddia edilen 2.837,34 ton ignimbiritin pasaya ayrıldığı, pasaya ayrılan ignimbiritin satış için müşterilere sevkinin mümkün olmadığı ve hiç bir ekonomik değerinin bulunmadığı, mahkemece keşif ve bilirkişi incelemesi yapılması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'İN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.