Danıştay 8. Daire E.2022/4463 K.2022/4471

Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından, uhdesinde bulunan İstanbul İli Sarıyer İlçesi sınırları dahilindeki Sicil:… sayılı IV (a) grubu (bentonit) işletme ruhsat sahası ile ilgili olarak 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 29. maddesinin 4. fıkrası gereği verilmesi zorunlu olan 2018 yılına ait işletme faaliyet raporunun Kuruma verilmediğinden bahisle 46.579,00 TL idari para cezası verilmesine ilişkin Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğü'nün … tarihli ve E… sayılı işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararında; davacı şirkete ait işletme ruhsatı süresinin, 08.02.2018 tarihinde sona erdiği ve temdit talebinde bulunulmaması üzerine sürenin sona erdiği tarihten itibaren iptal edildiği hususunda ihtilaf bulunmamakla birlikte, yukarıda yer verilen mevzuat hükmü uyarınca davacı şirketin işletme ruhsatının yürürlük süresi sona ermiş olsa dahi 2018 yılına ilişkin yapmış olduğu faaliyetlere ait vermekle yükümlü olduğu bilgi ve belgeleri Kanunda belirtilen süre içerisinde Kuruma verme mükellefiyetinin devam ettiği,

işletme ruhsatının iptal edilmiş olmasının söz konusu yükümlülüğü ortadan kaldırmayacağı, aksi bir durumun Kanunun amacına aykırı olacağı ve 2018 yılında gerçekleştirilen faaliyetlerin denetiminin yapılamayacağı, bu durumda İstanbul İli, Sarıyer İlçesinde bulunan ve Sicil:.

IV (a) grubu (bentonit) maden işletme ruhsatı sahibi olan davacı şirketin, Maden Kanunu'nun 29. maddesinin 4. fıkrası gereğince 2018 yılına ilişkin vermekle yükümlü olduğu bilgi ve belgeleri Kanunda belirtilen süre içerisinde (2019 yılı Nisan ayının sonuna kadar) Kuruma vermediğinin sabit olduğu anlaşıldığından, anılan Kanun hükmü uyarınca 46.579,00-TL idari para cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:. Bölge İdare Mahkemesi ...

İdari Dava Dairesince; istinaf başvurusuna konu Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmesi üzerine davacının temyiz talebinde bulunduğu, Bölge İdare Mahkemesi'nce yapılan inceleme üzerine davacı şirket vekilinin UETS adresine 21.03.2022 tarihinde konulduğu,

26.03.2022 tarihinde tebligatın alıcı tarafından açıldığı ve mevzuat gereği belirlenen süre sonunda otomatik olarak usulüne uygun olarak bu tarih itibariyle tebliğ edildiği, ancak otuz gün içerisinde ve en son 25.04.2022 tarihinde (Pazartesi) günü mesai bitimine kadar temyiz isteminde bulunması gerekirken bu tarih geçirildikten sonra 29.04.2022 tarihinde UYAP üzerinden gönderilen dilekçe ile temyiz talebinde bulunulduğu görüldüğünden temyiz isteminin süresinde olmadığı gerekçesiyle … tarih ve E:…, K:…, T.

No:… sayılı kararı ile temyiz isteminin süre aşımı nedeniyle reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından çalışma izninin iptal edildiği bu iptal işlemine karşı dava açıldığı, bu nedenle 2013 yılından itibaren faaliyette bulunamadığı, davalı idarece idari para cezasının geri alınmasına ilişkin işlem tesis edildiğinden davanın konusuz kaldığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından istemin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.