Danıştay 9. Daire E.2018/363 K.2021/3330

Dava konusu istem: Davacı adına, takdir komisyonu kararına dayanılarak 2016/Ağustos dönemi için re'sen tarh edilen ilan ve reklam vergisi ile bir kat kesilen vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:. Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla, dava konusu cezalı tarhiyata dayanak alınan yoklama tutanağının, davacı şirketin yada yetkili adamının nezdinde düzenlenmediği, tutanağın bu kişilere veya 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 131.maddesinin ikinci fıkrasında yazılı kişilere imzalatılmadığı, tutanakların sadece davalı idare memurları tarafından düzenlenerek imzalandığı,

bu nedenle dava konusu cezalı tarhiyata dayanak alınan 213 sayılı Kanunu'nun 131.maddesinde yazılı koşulları taşımayan yoklama tutanağının, vergiyi doğuran olayın somut olarak ortaya koyulduğu ve davacı şirketi hukuken bağlayıcı özelliğinden söz edilemeyeceğinden, anılan yoklama tutanağı esas alınmak suretiyle davacı şirket adına tarh ve tebliğ olunan dava konusu vergi ziyaı cezalı ilan ve reklam vergisinde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, vergi ziyaı cezalı ilan ve reklam vergisi tarhiyatının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usule ve hukuka uygun olduğu ve kaldırılmasını gerektiren bir neden bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı şirket tarafından, vergiyi doğuran olayın meydana gelmesine sebebiyet verildiği, toplamda 5573 m2'lik alanın kullanıldığı yapılan tespitlerle aşikar olduğu ve davacı tarafından verginini hesaplanmasına ilişkin bir itirazda bulunulmadığı iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK … DÜŞÜNCESİ: Tarhiyata dayanak alınan yoklama memurlarınca düzenlenen ve imza altına alınan tespit tutanaklarında mükellef imzasının bulunmaması tespit tutanaklarını hükümsüz kılmayacağından, davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerektiğinden Bölge İdare Mahkemesi kararının bozulması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

MADDİ OLAY

Davacı adına, takdir komisyonu kararına dayanılarak 2016/Ağustos dönemi için re'sen tarh edilen ilan ve reklam vergisi ile bir kat kesilen vergi ziyaı cezasının kaldırılması istenilmektedir.

İLGİLİ MEVZUAT

2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu'nun 12. maddesinde, Belediye sınırları ile mücavir alanları içinde yapılan her türlü İlan ve reklamın ilan ve reklam vergisine tabi olduğu, "Mükellef ve sorumlu" başlıklı 13. maddesinde, ilan ve reklam vergisinin mükellefinin, yurt dışından gönderilen ilan ve reklamlar dahil olmak üzere, ilan ve reklamı kendi adına yapan veya yaptıran gerçek veya tüzel kişiler olduğu, ilan ve reklam işlerini mutat meslek olarak ifa edenler, başkaları adına yaptıkları ilan ve reklamlara ait vergileri mükellefler adına ilgili belediyeye yatırmaktan sorumlu olduğu, 15. maddesinde ise, ilan ve reklam vergisinin tarifeye göre alınacağı düzenlemelerine yer verilmiştir.

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Dosyanın incelenmesinden, davacı şirketin Samsun Büyükşehir Belediyesi sınırları içindeki İlkadım, Canik, Tekkeköy ve Atakum ilçelerinde bulunan ışıklı kent mobilyalarının (1,18 m x 1,75 m ebatlarında, çift taraflı ve ışıklı, 200 adet otobüs durağı raketi - 1,18 m x 1,75 m ebatlarında, çift taraflı ve ışıklı, 130 adet Raket (CLP) - 2,15 m x 3,15 m ebatlarında, çift taraflı ve ışıklı 15 adet Megalight - 1,96 m x 3,45 m ebatlarında, tek taraflı ve ışıklı 130 adet Bilboard) üç yıl süre ile kiralanması ve bu alanlara ilan ve reklam asma hakkına ilişkin,

02/04/2015 tarihinde yapılan Işıklı Kent Mobilyalarının Kiralanması ve Reklam Asma Hakkı İhalesini kazanması üzerine 08/04/2015 tarihinde davalı idare ile sözleşme imzaladığı, yoklama memurlarınca kent mobilyalarının kurulu bulunduğu alanların takibi yapılarak 2016/Ağustos döneminde 01-07/08/2016, 08-14/08/2016, 15-21/08/2016, 22-28/08/2016 ve 29/08/2016-01/09/2016 tarih aralıklarında hangi mükelleflere ait, hangi reklamları, kaç adet ve hangi tür kent mobilyasını kullanarak, ne kadar süreyle ilan ve reklam yayınladığının tespit çizelgesi tutulmak suretiyle belirlendiği,

hazırlanan tespit çizelgesi ile de ışıklı kent mobilyalarının 5573 m²'sini kullandığının anlaşıldığı, davacı tarafından vergi sorumlusu sıfatıyla beyanname verme yükümlülüğü yerine getirilmediğinden takdir komisyonuna sevk edildiği, takdir komisyonunca da ilan ve reklam vergisi beyannamesinin kanuni süresinde verilmediği anlaşıldığından, ilgili dönem ilan ve reklam vergisi matrahının re'sen takdirine karar verilmesi üzerine,

Ağustos ayı içinde kullanılan ışıklı reklam alanları için belirlenen tarifedeki vergi miktarı ve 5573 m2 ışıklı reklam alanının çarpımı ile (18,75-TL/m2 x 5573 m2) hesaplanan ve 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu'nun 15. maddesinin 2. fıkrasının d bendindeki; "ilan ve reklamların süresi 6 aydan az olursa vergi miktarının yarısı alınır" hükmüne göre oluşan vergi miktarı esas alınmak suretiyle davacı adına vergi ziyaı cezalı ilan ve reklam vergisi tarhiyatı yapıldığı anlaşılmaktadır.

Olayda, Mahkemece hükme esas alınan ve yoklama fişi olarak değerlendirilen belgelerin 2016/Ağustos döneminde hangi tarih aralıklarında, hangi mükelleflere ait, hangi reklamları, kaç adet ve hangi tür kent mobilyasını kullanarak, ne kadar süreyle ilan ve reklam yayınlandığının tespitine ilişkin bir takip çizelgesi olduğu,

bir aylık zaman dilimini kapsayan bu takip çizelgesine ilişkin belgelerin ticari hayatın olağan akışı uyarınca her bir gün için tek tek olay mahalinde imzalanması beklenemeyeceği gibi, tespitlerin yapıldığı takip çizelgesi ile ödenmesi gereken verginin tespit yöntemine ilişkin olarak davacı şirketin, dava dilekçesi ve savunmaya cevap dilekçesinde, verginin hesaplanmasına esas alınan takip çizelgesinde yer alan, ilgili dönemde reklam yapılan alanların m²si, reklam veren mükellefler ve reklam sayıları ile ilgili olarak yani, vergiyi doğuran olayın gerçek mahiyetiyle ilgili bir itirazı bulunmayıp, davacının iddialarının da,

reklam alanlarının kullanımının reklam veren her bir müşteri yönünden münferit olarak değil reklamların mecralarda kaldığı süre dikkate alınarak vergi sorumlusu ve mükellefine ilişkin olarak değerlendirilme yapılmak suretiyle vergilendirmenin hesaplanmasına ilişkin olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda, yukarıda belirtilen hususlara ilişkin değerlendirme yapılmak suretiyle Bölge İdare Mahkemesince işin esası incelenerek bir karar verilmesi gerekmektedir.