Danıştay 9. Daire E.2019/1345 K.2022/929

Dava konusu istem: Davacının maliki olduğu İzmir İli, Balçova İlçesi, … Mahallesi, … ada, …,…,… sayılı parsellerde bulunan taşınmaza ilişkin olarak 2012-2017 yılları için tarh edilen emlak vergisi,kültür varlıklarının korunmasına katkı payı ile gecikme faizinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:.

Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; dava konusu taşınmaza yönelik davalı idare görevlisi ve mahalle muhtarı nezdinde yapılan 17/08/2017 tarihli yoklama sonucu toplam alanın 9.500 metrekare olduğu, zirai faaliyette bulunulmadığı, tamamı üzerinde 2012 yılından beri cafe ve düğün salonu olarak kullanılan işletmenin faaliyet gösterdiği, davaya konu yerle ilgili işletmenin kiracısının Asliye Ceza Mahkemesinde yargılandığı, yargılama sırasında taşınmazın ticari amaçla kullanıldığının bilirkişi raporu ile tespit edildiği,

taşınmazın mevzuatta açıkça sayılan ve kısıtlı sayılacak taşınmazlar olarak belirlenmiş taşınmazlar kapsamında bulunmadığı hususlarının tespit edilmesi üzerine 2012 ila 2017 dönemleri için emlak vergisi ve kültür varlıklarının korunmasına katkı payını içeren ihbarnamelere karşı dava açıldığı, davalı idarece 17/08/2017 tarihli tutanakla yoklama yapıldığı hususu belirtildikten sonra, dava konusu parselin ne kadarının hangi tarihten itibaren ne şekilde kullanıldığının saptanmadığı, dava konusu taşınmazda bir anaokulu bulunduğunun tespit edildiği, ancak okulun büyüklüğü, niteliği, taşınmazın tümü gözönüne alındığında kullanım alanın ne olduğu,

parselde tarımsal faaliyet olup olmadığı gibi hususlarda hiçbir tespitte bulunulmadığı, bu haliyle vergilendirmeye esas somut tespitler içermeyen tutanağın esas alınması suretiyle tarhiyat yapma imkanı olmadığı gibi, 17/08/2017 tarihli tutanakla geriye dönük olarak vergi salınmasının da mümkün olmadığı bu nedenle yapılan tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu tarhiyatın kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu kararın kaldırılmasını gerektiren başka bir neden de bulunmadığı belirtilerek davalı istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının maliki olduğu taşınmazın arsa sayılacak arazi vasfında bulunduğu, 17/08/2017 tarihli yoklama fişi ile taşınmazın tamamı üzerinde. Özel Güvenlik Hzimetleri Ltd.Şti. ünvanlı. Kafe ve Restorant ve düğün salonunun 2010 yılından beri faaliyette bulunduğu, davaya konu yerin işyeri açma ve çalıştırma ruhsatı bulunmaması sebebiyle nedeniyle işletmenin kiracısının.

Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/1263 Esas sayılı dosyası ile yargılandığı, yargılama sırasında taşınmazın ticari amaçla kullanıldığı ve mevzuatta açıkça sayılan kısıtlı sayılacak taşınmazlar olarak belirlenmiş taşınmazlar kapsamında bulunmadığı, söz konusu tespitler sonucu anılan taşınmaz hakkında bina vergisi tarh ve tahakkuk ettirildiği, davacının taşınmazının bulunduğu bölgenin 01/07/1999 tarihinden bu yana 3. derece doğal sit alanında kaldığı ve koruma amaçlı imar planının bulunmadığı, 4 yılda bir oluşturulan takdir komisyonları tarafından ilgili bölgenin durumu dikkate alınarak emlak vergisine esas değerin belirlendiği,

bu belirleme yapılırken de ilgili bölgenin durumu dikkate alınarak çok düşük değerde belirleme yapıldığı, ayrıca kısıtlılık hükümlerinin uygulanmasının yasaya ve hukuka aykırı olacağı, yapılan tarh ve tahakkuk işleminin mevzuata uygun olduğu iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NIN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.