Danıştay 9. Daire E.2019/351 K.2022/749

Dava konusu istem:Davacı adına, gayrimenkul sermaye iradı elde ettiğinden bahisle takdir komisyonu kararına dayanılarak re'sen tarh edilen 2011 yılı bir kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; olayda, davacının ikametgah adresinde yapılan 14/12/2015 tarihli yoklamada, davacı tarafından, dava konusu gayrimenkullerle ilgili bilginin mali müşavir kanalıyla daireye iletileceğinin beyan edildiği, ancak herhangi bir izahatta bulunulmaması üzerine, davacının dönem matrahının takdiri için konunun takdir komisyonuna sevk edildiği,

takdir komisyonunca takdir edilen matrah üzerinden de dava konusu cezalı tarhiyatın yapıldığı,213 sayılı Kanun'un 31/3- 8 maddesinde takdir komisyonu kararında bulunması gereken unsurlardan biri olarak düzenlenen "takdirin müstenidatı ve takdir hakkında izahat"ın, mükelleflerin hangi gerekçe ile tarhiyata muhatap tutulduklarını öğrenebilmeleri bakımından önem arz ettiği, aynı zamanda tarhiyatın dava konusu edilmesi halinde yapılan tarhiyatın denetlenebilir olmasını da sağladığı,

dava konusu cezalı tarhiyatın dayanağı takdir komisyonu kararında ise, "sevk fişine ekli yoklama fişlerinde, kendisine ulaşılamayan ve konu ile ilgili izahatta bulunmayan mükellefin 2007 yılı 0012/gelir vergisi beyanındaki matrahı her yıl %10 oranında arttırılarak matrah takdir işlemi yapılmıştır." ifadesine yer verildiği, tarh nedenine ilişkin olarak ise herhangi bir açıklama yapılmadığı,

ancak, dava konusu cezalı tarhiyatı ihtiva eden ihbarname ve dayanağı takdir komisyonu kararında vergi türü kodunun 0012 olarak belirtilmiş olduğu ve komisyon kararında matrah takdirine esas alınan 2007 yılı beyannamesinin 4 adet taşınmazdan elde edilen kira gelirinin beyanına ilişkin olduğu hususları bir bütün olarak değerlendirildiğinde, yapılan tarhiyatın, gayrimenkul sermaye iradından kaynaklandığının anlaşıldığı,dava konusu tarhiyatın, ilgili yılda gayrimenkul sermaye iradı elde edildiğinden bahisle yapıldığı anlaşılmakla beraber komisyon kararında,

söz konusu taşınmazlardan kira geliri elde edildiğinin nasıl tespit edildiğinin belirtilmediği, söz konusu taşınmazların ada, parsel, adres gibi ayırt edici özelliklerine de yer verilmediğinin görüldüğü, tarhiyatın hangi taşınmazlardan elde edilen kira geliri nedeniyle yapıldığının anlaşılamadığı,bu sebeple vergiyi doğuran olayın gerçekleşip gerçekleşmediği veya davacının "söz konusu gayrimenkullerden elde edilen gelirin … tarafından verilen 2011 yılı beyannamesiyle beyan edildiği" iddiası ile ilgili olarak bir inceleme veya değerlendirme yapılamadığı,bu durumda,

213 sayılı Kanun'un 31. maddesinde sayılan unsurları taşımayan ve denetlenebilir olmayan takdir komisyonu kararına istinaden yapılan dava konusu cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu cezalı tarhiyatın kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanun'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının gayrimenkul sermaye iradına ilişkin beyanname vermemesi nedeniyle takdir komisyonuna sevk işleminin yapıldığı,takdir komisyonu kararına istinaden de dava konusu vergi ve cezanın tarh edildiği,yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.