Danıştay 9. Daire E.2019/5499 K.2022/1960

Dava konusu istem: Davacı adına, maliki olduğu İstanbul ili, … ilçesi … Mah. … mevkii, … pafta, … parselde kayıtlı bulunan taşınmazın, 2012 ilâ 2017 dönemleri bina vergisi ve ferilerinin tahsili amacıyla düzenlenen … tarih, … cilt ve …,…,…,…,….,… sıra nolu ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; dava konusu ödeme emri içeriği bina vergisi ve fer'ilerine ilişkin ihbarmamelerin usulüne uygun olarak tebliğ edildiği ve dava konusu yapılmayarak kamu alacağının kesinleştiği, vadesinde ödenmeyen kamu alacağının tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emirlerinin bu kısmında hukuka aykırılık görülmediği,

ödeme emirlerinin vergi zıyaı cezaları açısından ise, Emlak Vergisi Kanunu'nda 09/04/2002 tarihinde yapılan değişikliklerle, beyan esası kaldırılarak Kanun'un 33. maddesinde belirtilen vergi değerini tadil eden sebeplerin meydana gelmesi halinde bildirim verilmesi esası getirildiğinden ve 32. maddede bildirimin süresinde verilmemesi durumunda verginin idarece tarh edileceği belirtildiği halde ceza kesileceğine dair bir ibareye yer verilmediği,

beyanname verme yükümlülüğü bulunmayan mükellefin, beyannamenin verilmemesi veya geç verilmesi nedeniyle vergi zıyaına da sebebiyet veremeyeceği düşünüldüğünde, vergi zıyaı cezası kesilmesinde ve tahsil cihetine gidilmesinde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanun'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

213 sayılı Vergi Usul Kanununun 341 inci maddesinde vergi ziyaının tanımının yapıldığı, aynı Kanunun 344 üncü maddesinde ise, 341 inci maddede yazılı hallerde vergi ziyaına sebebiyet verildiği takdirde, mükellef veya sorumlu hakkında ziyaa uğratılan verginin bir katı tutarında vergi zıyaı cezası kesileceği, vergi incelemesine başlanılmasından veya takdir komisyonuna sevk edilmesinden sonra verilenler hariç olmak üzere, kanuni süresi geçtikten sonra verilen vergi beyannameleri için bu madde uyarınca kesilecek cezanın yüzde elli oranında uygulanacağının hükme bağlandığı,

emlak vergisi bildirimlerinin süresinde verilmemesinin Vergi Usul Kanunu uyarınca ikinci derece usulsüzlük fiilini oluşturduğu, aynı Kanunun 336 ncı maddesinin birinci fıkrasında da, cezayı istilzam eden tek bir fiil ile vergi ziyar ve usulsüzlük birlikte işlenmiş olursa bunlara ait cezalardan sadece miktar itibariyle en ağırının kesilmesinin öngörüldüğü,

bu durumda, emlak vergisi bildiriminin süresinde verilmemesi üzerine mükellefiyetin başlangıç yılı için idarece yapılacak tarhiyat sırasında kesilecek ikinci derece usulsüzlük cezası ile vergi ziyaı cezasının karşılaştırılarak miktar itibariyle fazla olan cezanın kesilmesi gerektiği, yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı iddialarıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.