Danıştay 9. Daire E.2019/6443 K.2022/1889

Dava konusu istem: Davacı şirket adına 2013 ila 2018 yıllarına ilişkin olarak re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı emlak (bina) vergisi, taşınmaz kültür varlıklarının korunmasına ait katkı payı, usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla.

1319 sayılı Emlak Vergisi Kanunun 4. maddesinde daimi muafiyet halleri sayılırken malik olma durumunun esas alındığı, anılan kanunun 4. maddesi (a) fıkrasında özel bütçeli idarelere (Mazbut vakıflar dahil), il özel idarelerine, belediyelere, köy tüzel kişiliğine, kanunla kurulan üniversitelere ve Devlete ait binaların bu kapsamda bulunduğu ve nasıl kullanılırsa kullanılsın (kira,intifa vb.) bina vergisine tabi olmayacağı, bu taşınmazların belirtilen idare, işletme ve kuruluşlara ait olmalarının daimi muafiyet kapsamında olmaları için yeterli olduğu ,

tapuda maliki davalı belediye olduğu anlaşılan taşınmazlar nedeniyle davacı adına intifa hakkını devraldığı ve kiracı olduğundan bahisle gerçekleşririlen cezalı tarhiyatlarda hukuka uyarlık bulunmadığından davanın kabulüne cezalı tarhiyatların kadırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu, kaldırılmasını gerektiren bir neden bulunmadığından istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacıya intifa hakkının devredildiği, bu nedenle emlak vergisinden sorumlu olduğu iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile Bölge İdare Mahkemesi kararının, Daire kararında belirtilen gerekçeyle onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

MADDİ OLAY

Davacı şirket adına 2013 ila 2018 yıllarına ilişkin olarak re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı emlak (bina) vergisi, taşınmaz kültür varlıklarının korunmasına ait katkı payı, usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İLGİLİ MEVZUAT

1319 sayılı Emlak Vergisi Kanunu'nun mükellef başlığını taşıyan 3. ve 13. maddesinde, bina veya arazi vergisini, binanın veya arazinin maliki, varsa intifa hakkı sahibi, her ikisi de yoksa bunlara malik gibi tasarruf edenlerin ödeyeceği, 12. maddesinde ise aksine hüküm olmadıkça bu Kanun'un diğer maddelerinde yer alan arazi tabirinin arsaları da kapsayacağı kurala bağlanmıştır.

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Dosyasının incelenmesinden, mülkiyeti davalı Belediyeye ait olan … Mahallesi … ada … parselde (eski ... ada ... parsel) kayıtlı taşınmazda, yap-işlet-devret modeliyle; sosyal kültürel tesis, ticari tesis, yurt alanı ve spor tesisleri yapılmak ve 25 yıl süreyle işletilmesi işinin dava dışı … İşletmecilik A.Ş.'ye ihale edildiği ve sözleşme imzalandığı, anılan şirket adına tapuda 03/11/2011 tarihinde intifa hakkı tesis edildiği, sonrasında aynı taşınmazda davacı şirket ile davalı arasında 20/05/2013 tarihli ve 25 yıl süreli kira sözleşmesi imzalandığı anlaşılmıştır.

Uyuşmazlıkta, tapu kaydında adına 25 yıl süre ile intifa hakkı tesis edilen dava dışı … Turizm İşletmecilik A.Ş.'nin yukarda hükümlerine yer verilen Emlak Vergisi kanunu hükümleri uyarınca intifa hakkı sahibi olduğundan, emlak vergisinin dava dışı anılan şirketten istenilmesi gerekirken, inşaatlar tamamlandıktan sonra işletilmek üzere davacıya kiralandığı anlaşılan taşınmazlar nedeniyle, davacı adına yapılan cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığından, Vergi Mahkemesinin davanın kabulü kararına yönelik davalının istinaf başvurusunun reddine ilişkin Bölge İdare Mahkemesi kararında sonucu itibarıyla isabetsizlik görülmemiştir.