Danıştay 9. Daire E.2020/6162 K.2022/701

Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından, 2017 yılı kurumlar vergisi beyannamesinden doğan 341.165,36-TL vergi indiriminin, 2019/Ocak-Mart dönemi geçici vergi ve 7143 sayılı Kanun kapsamında yapılan kurumlar vergisi matrah artırımından kaynaklanan vergi borçlarına mahsup edilmesi talebiyle yapılan başvurunun reddine dair ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali ve bu vergi borçlarına ilişkin ihtirazi kayıtla nakden ödenen tutarın ödeme tarihinden itibaren işletilecek yasal faizle birlikte iadesi istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; davacı şirketin ilk mahsup talebini 10/07/2018 tarihinde ve süresinde yaptığı, vergi indirimden yararlandırılmamasına dair ... tarih ve ... sayılı işlemin ...

Vergi Mahkemesi'nin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla iptal edildiği ve bu karar üzerine mahsuben iade taleplerinin 13/05/2019 ve 24/06/2019 tarihlerinde yeniden yapıldığı, davacı şirketin tasarrufunda olmayan ve davalının iptal edilen işlemi nedeniyle, ikinci defa mahsuben iade talebinde bulunması gerektiğinden, davacı şirketin mahsup talebinin süresinde yapılmadığından bahisle reddedilmesinde hukuka uyarlık bulunmadığı, davacı tarafından düzeltme amacıyla 2016/Mart dönemi gelir (stopaj) vergisi beyanname verilmesinin vergi indirimi için öngörülen şartları ihlal etmediği ve kesilen vergi ziyaı cezasının da ödendiği,

beyannamenin geç verilmesinden kaynaklanan kesilen vergi ziyaı cezasının; ikmalen, re'sen ya da idarece yapılmış bir tarhiyat niteliğini taşımadığı, beyanen yapılan matrah artırımından kaynaklanan borcun vergi indiriminden mahsup edilebileceği anlaşıldığından, davacı şirketin 2017 yılı kurumlar vergisi beyannamesinde vergi indiriminden istifade edebilmek için 2015, 2016, 2017 yıllarına ait tüm vergi beyannamelerinin kanuni süresi içerisinde verilmediği veya bu beyannameler üzerinden tahakkuk eden vergilerin de vadesinde ödenmediği yönünde yapılan olumsuz bir tespit bulunmadığı, ...

Vergi Mahkemesi'nin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararı da göz önüne alındığında davacı şirketin ilgili dönemler itibarıyla %5 oranında vergi indiriminden yararlandırılmayarak mahsup talebinin reddine yönelik tesis edilen işlemde hukuka uyarlık görülmediği,

mahsup talebinin reddi üzerine ihtirazi kayıtla ödenen 341.165,36-TL'nin 3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine ilişkin Kanun'da öngörülen oranda ödeme tarihinden itibaren faiz işletilerek daavacıya ödenmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu işlemin iptaline, ihtirazi kayıtla ödenen 341.165,36-TL'nin ödeme tarihinden itibaren işletilecek yasal faiziyle birlikte davacıya iadesine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının, usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45/3. maddesi uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Savunma dilekçesinde açıklanan iddialar yinelenerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Mahsuben iadeye dair dilekçenin süresinde verildiği, mahsuben iade talebinin yerine getirilmeyeceğinin idarece belirtildiği, tesis edilen bu işleme karşı açılan davanın lehlerine sonuçlandığı, mahkeme kararına istinaden mahsuben iade talepli yeni dilekçelerin verildiği, bir yıllık mahsup iade talep süresinin dolması nedeniyle bu iade taleplerinin de reddedildiği, mahsuben iade talebinin hukuka aykırı olarak kabul edilmediği iddialarıyla temyiz isteminin reddi istenilmektedir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.