Danıştay 9. Daire E.2021/1564 K.2022/5439

1- (DAVACI) … Çimento Fabrikaları A.Ş. VEKİLİ: Av. …

2- (DAVALI) … Vergi Dairesi Başkanlığı VEKİLİ: Av. …

İSTEMİN KONUSU

… Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının, taraflarca temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ

Dava konusu istem: Davacı tarafından; 2018 yılına ilişkin binde 5 götürü gider indirimi yönünden ihtirazi kayıtla verilen beyanname üzerinden yapılan kurumlar vergisi tahakkukunun, götürü gider indiriminden yararlanılamayan matrahtan kaynaklanan 179.542,61-TL’lik kısmının iptali ile ödenen tutarın faizi ile birlikte iadesine karar verilmesi istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesi … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla.

193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nda götürü gider uygulaması, mükelleflerin yurt dışındaki işleri ile ilgili olarak yapmış oldukları giderlerden belgesi temin edilemeyenlerin, anılan faaliyetlerden sağlanan hasılatın belli bir oranını aşmamak şartıyla ticari kazançtan indirilmesini öngören bir müessese olarak düzenlendiği, Tebliğ'de, mükelleflerin yurt dışındaki işlerle ilgili belgesiz giderlerinin muhasebe kayıtlarına intikal ettirilmesi, bu giderlerden hasılatın binde beşine tekabül eden kısmının kanunen kabul edilen gider olarak gösterilmesi gerektiği belirtilerek götürü gider uygulamasına yönelik bir açıklama getirilmiş ise de.

193 sayılı Kanunun 40/1'inci maddesinde ticari kazancın elde edilmesi ve idame ettirilmesi için yapılan ve Vergi Usul Kanunu uyarınca belgelendirilmesi gereken genel giderlere ilaveten yurt dışındaki işlerle ilgili giderlere karşılık olmak üzere, hasılatın binde beşini aşmamak şartıyla götürü giderin kazançtan indirilebileceği herhangi bir şarta bağlı kalmaksızın kabul edildiğinden, götürü gider indirimi için belgesi temin edilemeyen bir harcamanın olduğunun ve bu harcamanın muhasebe kayıtlarına intikal ettirildiğinin ispatına gerek bulunmadığı,

davacı şirketin kurum kazancının tespitinde 2018 yılında yaptığı ihracatlardan elde ettiği 222.101.153,00-TL'lik yurtdışı hasılatının binde beşi olan 1.110.505,77-TL'lik götürü gider tutarının taleple bağlı kalınarak 816.102,77-TL'lik kısmını indirime konu etmesinde herhangi bir yasal engel bulunmadığı,

dolayısıyla bu tutar matrah olarak esas alındığında ilgili dönem kurumlar vergisi oranı olan %22 üzerinden hesaplanan 179.542,61-TL tutarındaki kurumlar vergisi tahakkukunda hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu kurumlar vergisi tahakkukunun 179.542,61-TL'lik kısmının iptali ile geçici vergi döneminde fazladan ödenen bu tutarın ödeme tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faiziyle birlikte davalı idare tarafından davacı şirkete iadesine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Davalı idare tarafından istinaf dilekçesinde öne sürülen hususların, mahkeme kararının tahakkukun iptaline ilişkin hüküm fıkrasının kaldırılmasını gerektirecek nitelikte görülmediği sonucuna varıldığından istinaf isteminin bu kısım yönünden reddine, davaya konu tutarın yasal faizi ile birlikte iadesine yönelik kısma gelince; ilk derece mahkemesinin hukuka aykırı olarak tahsil edilen verginin ilgili mevzuat uyarınca davacıya yasal faizi ile birlikte iade edilmesi gerektiği yönündeki hükmü doğru olmakla birlikte, somut olayda; davanın konusunun kurumlar vergisi olması,

bu verginin de 30/04/2019 tarihinde, önceden ödenmiş geçici vergilerin mahsubu yolu ile ödenmesi karşısında davacı şirkete verilecek faizin başlangıcının mahsup yolu ile yapılan ödeme tarihi olan 30/04/2019 tarihi olması gerektiği, mahkeme kararının faize ilişkin hüküm fıkrasının 30/04/2019 tarihi öncesine isabet eden faiz tutarına yönelik kısmında hukuki isabet bulunmadığı gerekçesiyle kabulüne, istinafa konu edilen kararın faize ilişkin hüküm fıkrasının kaldırılmasına, mahsuben ödenen verginin ödeme tarihi olan 30/04/2019 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davacıya iadesine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI

DAVALININ İDDİALARI

Dava konusu tahakkukun dayanağının mükellefin yıllık kurumlar vergisi beyannamesi olduğu, beyanname üzerine tarh ve tahakkuk ettirilen vergilerde hukuka aykırılık bulunmadığı gibi idarenin mükellef beyanını esas aldığı göz önünde bulundurulduğunda dava konusu tahakkuk işleminde yasaya aykırılık bulunmadığı iddiasıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir

DAVACININ İDDİALARI

Ödeme tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerektiği iddiasıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMALARI

Davalı tarafından savunma verilmemiştir. Davacının savunması yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

Nitekim, Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu'nun 10/03/2021 tarih ve E:2021/1, K:2021/3 sayılı Bölge İdare Mahkemesi Kararları Arasındaki Aykırılığın Giderilmesi İstemi Hakkında Kararına göre de haksız veya fazla tahsil edildiği iddia edilen vergilerin iadesine ilişkin olarak dava dilekçesinde yasal dayanağı gösterilmeyen yasal/kanuni faiz talebinden Vergi Usul Kanunu'nun 112. maddesinin 6322 sayılı Kanun'la değişik (4) numaralı fıkrasının yürürlüğe girdiği 15/06/2012 tarihinden sonra tecil faizinin anlaşılması gerektiği de açıktır.