Danıştay 9. Daire E.2021/1988 K.2022/1683

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, sahte fatura düzenlemek suretiyle komisyon geliri elde ettiği yolunda düzenlenen vergi tekniği raporu done alınmak suretiyle takdir komisyonu kararına dayanılarak 2018/Ocak-Aralık dönemleri için re'sen tarh edilen üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:. Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; davacı şirket hakkında düzenlenen … tarih ve … sayılı vergi tekniği raporunun değerlendirilmesinden, 2018 yılı defter ve belgeleri ile 2016 yılı alış ve satış faturalarının ibraz edilmediği,

şirket çalışanı …'ın ifadesinde kendisi dışında şirket çalışanı görmediğini ve şirket hesabındaki parayı çekmesinin ardından banka kapısında kendisini bekleyen kişilere parayı vermesi konusunda şirket yetkilisi tarafından talimatlandırıldığını beyan ettiği, diğer şirket çalışanı …'nin ifadesinde, davacı şirketin ve davacı şirket ile alım satımda bulunduğu şirketlerin hesaplarındaki parayı çekerek banka kapısında kendisine bekleyen kişilere parayı vermesi konusunda talimatlandırıldığını, parayı verdiği kişileri tanımadığını beyan ettiği, şirketin, gayrimenkulü, aracı, işçisi,

makine veya ekipmanı olmadan ilgili yıllarda yüksek miktarlardaki satışlarının iktisadi, ticari ve teknik icaplara uygun olmadığı, 50.000TL sermaye ile kurulan şirketin sermaye dönüşüm hızının 2018 yılı için 5543 olmasının, 2018 yılı KDV matrahının toplam 277.170.876,73TL olması, iktisadi, ticari ve teknik icaplara uygun olmadığı, çalıştırıldığı beyan edilen işçiler nedeniyle tahakkuk eden prim borçlarını ödemediği, şirketin 3.551,29 TL vergi aslı ödemesinde bulunduğu, ödenmesi gereken vergi aslı borcunun 62.313,56-TL olduğu, sermaye dönüşüm hızının çok yüksek olduğu, katma değer vergisi matrahında yüksek tutarda sıçramaların bulunduğu,

2016, 2017 ve 2018 yıllarında alış yapılan mükelleflerin tamamı hakkında sahte belge düzenleme nedeniyle düzenlenmiş rapor veya devam eden inceleme olduğu, karşıt tespit yapılan firmalar tarafından davacı şirkete yapılan ödemelere ilişkin para ve çek hareketlerinin bankalardan tahsil edildikten sonra kime verildiği belli olmayan tutarlardan oluştuğu dikkate alındığında davacı şirketin ilgili dönemde gerçek bir ticari faaliyetinin bulunmadığı ve şirket tarafından 01/01/2016 tarihinden itibaren düzenlenen tüm belgelerin sahte belge niteliğinde olduğu sonucuna varıldığından komisyon geliri nedeniyle yapılan dava konusu cezalı tarhiyatta hukuka

aykırılık görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

İncelemenin şirket yetkilisi olmaksızın yapıldığı, incelemenin sona erdiği süreçte davacıya bir bildirim yapılmadığı, davacının sahte fatura düzenleyicisi olduğu iddiasının mal aldığı firmalarla ilgili tespitlerle kanıtlanmaya çalışıldığı, karşıt tespit yapılmaksızın alınan malların alınmadığının kabul edildiği, şirketin adresinde faal olduğuna yönelik yapılan yoklamaların göz ardı edildiği, yapılan incelemenin varsayıma dayalı olduğu, davacının iş hacmi ve faaliyet alanı dikkate alındığında incelemenin yapıldığı sürenin yeterli olmadığı, eksik inceleme sonucu yapılan cezalı tarhiyatların hukuka aykırı olduğu iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.