Danıştay 9. Daire E.2021/2288 K.2022/23

Dava konusu istem: İkamet amaçlı binalar ile iş yerlerinin inşaat ve satışı işiyle iştigal eden davacı şirket adına, 2014 yılında kat karşılığı inşaat sözleşmesi kapsamında payına düşen dairelerin 3. kişilere satışlarında taşınmazların gerçek değerinin altında fatura düzenlediği yolundaki vergi inceleme raporuna dayanılarak 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay Üçüncü Dairesi'nce; özel usulsüzlük cezasının, vergi inceleme raporunda alıcı kimliği belirtilmeyen kişilere yapılan teslimden kaynaklanan kısmı yönünden verilen bozma kararına uyarak dosyayı yeniden incelemek suretiyle; Mahkemelerince verilen ara karar ile ismi belirtilmeyen alıcıların kim olduğunun sorulduğu ve davalı idarece verilen cevapta; alıcıların, …, …-…, … ve … olduğunun belirtildiği, bu durumda eksik fatura düzenlenen alıcıların kim olduğunun tapu kaydı ve alıcı beyanı ile sabit olması karşısında, cezayı gerektiren fiilinin tüm unsurlarının olayda gerçekleştiği anlaşıldığından kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Daire satışları nedeniyle daire alıcılarının beyanları ile fatura tutarları arasında fark olmadığı, banka ekspertiz raporları ve %25 kar oranı esas alınarak bulunan satış tutarları arasındaki fark için fatura düzenlenmediği iddiasının hukuka aykırı olduğu iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.