Danıştay 9. Daire E.2021/4227 K.2022/2163

Dava konusu istem: Davacı adına düzenlenen … tarih ve … sayılı ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:. Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla.

Mahkemelerince yapılan 29/01/2020 tarihli ara karara istinaden davalı idarece gönderilen cevap dilekçesi ve eki belgelere göre dava konusu ödeme emrinin 16/01/2019 tarihinde davacıya e-tebligat yoluyla tebliğ edildiği, bu ödeme emrine karşı 18/11/2019 tarihinde dava açıldığı, davacının elektronik tebligat adresi ile ilgili bir itirazının bulunmadığı, dava konusu ödeme emrinin usulüne uygun olarak 16/01/2019 tarihinde e-tebligat yoluyla davacıya tebliğ edildiği, buna göre 15 günlük yasal dava açma süresinin son gününün 31/01/2019 tarihi olduğu,

bu süre geçirildikten çok sonra 18/11/2019 tarihinde açılan davanın süre aşımı nedeniyle esasını inceleme olanağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın süre aşımı nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanun'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Yapılan tebliğin usulüne uygun olmadığı, söz konusu şirketle ilgisinin olmadığı, vergi dairesi müdürlüğü tarafından yapılan işlemlerin hukuka aykırı olduğu iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NIN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.