Danıştay 9. Daire E.2021/4867 K.2022/271

Yargılama süreci

Davacı şirket adına, Tekirdağ ili ... ilçesi ... Mahallesi ... ada ... sayılı parselde kayıtlı olup "Yeraltı Garajı" olarak vergilendirilen otopark alanının "Çok Katlı Garaj" olarak vergilendirilmesi işleminin iptali ile fazla ödenen emlak vergisinin iadesi veya ikinci takside mahsup edilmesi istemiyle yapılan başvurunun reddine ilişkin ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali istemiyle açılan davayı reddeden ...

Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararına karşı davacı tarafından yapılan istinaf başvurusunu reddeden ... Bölge İdare Mahkemesi .... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararına karşı davacı tarafından yapılan temyiz istemi; dava konusu miktar, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nda belirtilen temyiz sınırının altında kaldığından, temyiz yolunun kapalı olduğu gerekçesiyle, .... Bölge İdare Mahkemesi ....

Vergi Dava Dairesinin .... tarih ve E:... sayılı kararıyla, 2577 sayılı Kanun'un 48/6. maddesi uyarınca reddedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davanın konusunun, miktar itibarıyla temyiz sınırının üstünde olduğu, bu sınırın tespitinde mahkeme karar tarihinin esas alınacağı ve 2020 tarihinde bu sınırın 176.000,00-TL olduğu, garaja ilişkin verginin binanın emlak vergisi içinde yer aldığı, bina için ödenen emlak vergisinin, davanın açıldığı 2019 yılında 459.944,22-TL, 2020 yılında ise 511.148,94-TL olduğu; esas bakımından ise Mahkeme kararında gerekçe bulunmadığı ve 73 Seri No.lu Emlak Vergisi Kanunu Genel Tebliği'nin yanlış yorumlandığı iddialarıyla bozulması istenilmektedir

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NİN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.