KÜNYE
Danıştay 9. Daire Başkanlığı 2021/4896 E., 2022/1394 K.·T.C. Danıştay Dokuzuncu Daire
- Karar tarihi
- 12 Nisan 2022
- Esas No
- 2021/4896
- Karar No
- 2022/1394
- Temyiz eden (davalı)
- ... Vergi Dairesi Başkanlığı (... Vergi Dairesi Müdürlüğü)
- Vekili
- Av. ...
- Karşı taraf (davacı)
- ... Orman Üri İthalat İhracat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi
- İstemin konusu
- ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:... , K:... sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
- Yargılama süreci
- —
Karar Metni
554 kelime·3 dk okuma·5 bölüm
Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura kullandığından bahisle düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak 2018/Şubat-Temmuz, Kasım dönemlerine ilişkin re'sen tarh edilen katma değer vergisi ve kesilen bir kat vergi ziyaı cezası ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...
Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; davacı adına, 2017 yılı katma değer vergisi beyanlarının yeniden düzenlenmesi suretiyle 2017/Kasım,Aralık dönemleri için salınan vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerine karşı açılan davada Mahkemelerinin ... tarih ve E:...,K:... sayılı kararı ile cezalı tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığına karar verildiğinden, 2017/Aralık döneminden 2018/Ocak dönemine devreden indirilecek katma değer vergisinin 0,00-TL olarak düzeltilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı, uyuşmazlıkta davacı şirkete 2018 yılında fatura düzenleyen ...
Tadilat İnşaat Malzemeleri Turizm Reklam Organizasyon Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunun incelenmesinden, anılan şirket tarafından davacıya düzenlenen faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayanmayan sahte faturalar olduğu sonucuna ulaşıldığından anılan faturalardan kaynaklanan bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinde hukuka aykırılık bulunmadığı,
213 sayılı Kanunun 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası yönünden ise, hangi mal alışlarının belgesiz yapıldığına ilişkin hukuken geçerli somut bir tespit ortaya konulamadığı gibi söz konusu emtia alımlarının gerçekte kimden, hangi tarihte ve hangi tutarda alındığının saptanamadığının anlaşıldığı,
cezai yaptırıma bağlanmış olan bir fiilin tüm unsurları ile oluşmuş bulunduğu saptanmadıkça faile ceza uygulanamayacağı yolundaki genel ceza hukuku ilkesi idari cezalar için de geçerli bulunduğundan ve özel usulsüzlük cezası kesilmesini öngören ve bu cezanın kesilmesine dair koşulları düzenleyen anılan madde hükmünde belirtilen unsurlar bir arada gerçekleşmediğinden kesilen cezada hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, özel usulsüzlük cezasının kaldırılmasına karar verilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinafa konu vergi mahkemesi kararının, aynı gerekçe ve nedenlerle uygun görüldüğü belirtilerek, dilekçede ileri sürülen iddialar anılan kararın kaldırılmasını sağlayacak durumda bulunmadığından davalı idare istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI
Davacının ihtilaflı dönemde kullandığı faturaların sahte olduğu, bu nedenle kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI
Savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ
Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
Danıştay 9. Daire, E. 2021/4896, K. 2022/1394, 12 Nisan 2022 tarihli karar · Kaynak: Danıştay Karar Arama