Danıştay 9. Daire E.2022/1087 K.2022/5500

2- (DAVALI) … Vergi Dairesi Müdürlüğü-… VEKİLİ : Av. …

İSTEMİN KONUSU

… Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının taraflarca temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, pos tefecilik faaliyeti sonucu elde ettiği faiz gelirini kayıt ve beyan dışı bırakıldığı yolunda düzenlenen vergi inceleme raporu uyarınca 2013/Ocak-Mart, Nisan-Haziran, Temmuz-Eylül dönemleri için re'sen tarh edilen geçici vergi ile tekerrür hükümleri uygulanarak artırılan bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Danıştay Dokuzuncu Dairesince, vergi tekniği raporunun tebliğ edilmemesinin davacı hakkında tesis edilen işlemi hükümsüz kılacak nitelikte etkili bir şekil hatası olmadığı gerekçesiyle verilen bozma kararına uyarak esastan incelemek suretiyle; kesilen bir kat vergi ziyaı cezası yönünden; davacı şirket ve şirket müdürüne defter ve belge ibrazına ilişkin yazıların adreslerinde tebliğ edilemediği, incelemenin harici doneler üzerinden yapıldığı,

şirket yetkilisinin aynı zamanda bir çok şirkette ortaklık ve yöneticilik yaptığı, 2013 yılında mükellefin pos cihazıyla işlem yaptığı kişilerin alınan ifadelerinde, çoğunun nakit temini amacıyla kredi kartını kullandıklarını, gerçek anlamda mal ve hizmet almadıklarını beyan ettikleri, mal alışlarının yaklaşık %93'ünün, mal satışlarının %99'unun hakkında sahte fatura düzenleme nedeniyle vergi tekniği raporu bulunan mükelleflerden olduğu,

mal alış ve satış yaptığı şirketlerin bir kısmının davacı şirketin eski ortaklarına ait olması hususları ile davacı şirket tarafından yapılan bu tespitlerin aksini ortaya koyacak somut bilgi ve belgenin sunulmadığı hususu dikkate alındığında, davacı şirketin 2013 yılında POS cihazlarını kullanmak suretiyle nakit ihtiyacı duyan şahıslara komisyon karşılığı ödünç para verdiği, pos tefecilik faaliyeti nedeniyle elde ettiği faiz gelirini de beyan dışı bıraktığı sonucuna varıldığından kesilen bir kat vergi ziyaı cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı, geçici vergi aslı yönünden;

her ne kadar geçici vergiye ilişkin dava konusu ihbarnamelerde, mahsup dönemi geçmiş geçici vergi asıllarının Gelir Vergisi Kanunu'nun mükerrer 120. maddesi gereğince tahakkuk ettirilmeyeceği, normal vade tarihinden mahsup tarihine kadar geçen süre için sistemde gecikme faizi hesaplanabilmesi için ihbarnamede zorunlu olarak yer aldığı belirtilmiş ise de; ihbarnamelerde geçici vergiye yer verilmesi nedeniyle bu kısımların da dava konusu edildiği,

belirsizliğe neden olan bu hususun gecikme faizinin hesaplanabilmesi için davalının sisteminden kaynaklandığı ve bu durumun davacıya yöneltilebilecek bir kusur oluşturamayacağı anlaşıldığından dava konusu geçici vergi asıllarında hukuka uyarlık bulunmadığı, vergi ziyaı cezasının tekerrür nedeniyle artırılan kısmı yönünden ise; tekerrüre esas alınan cezanın mahkeme kararına istinaden kaldırıldığı anlışıldığından,

cezanın bu kısmında hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun kısmen gerekçeli reddine, kısmen kabulüne, Vergi Mahkemesi kararının, kesilen bir kat vergi ziyaı cezasına ilişkin hüküm fıkrasının kaldırılmasına, bu kısım yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI

DAVACININ İDDİALARI

Haklarında düzenlenen raporların somut delil olmaksızın, eksik incelemeye dayalı olarak hazırlandığı, bu raporlara dayanılarak kesilen cezanın hukuka uygun olmadığı iddialarıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.

DAVALININ İDDİALARI

Davacı hakkında yapılan işlemlerin hukuka uygun olduğu iddiasıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMALARI

Davalı tarafından savunma verilmemiştir. Davacının savunması yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz istemlerinin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.