Danıştay 9. Daire E.2022/1262 K.2023/4796

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, kiralanan otel binasına ilişkin yapılan ve gayrimenkulün değerini devamlı surette arttıran giderlerin kaydedildiği özel maliyet bedeli hesabındaki tutardan kaynaklanan amortisman giderlerinin, 2 yıllık kira süresi içerisinde itfa edilmiş olması nedeniyle olması gerekenden fazla hesaplanan amortismanın gider olarak dikkate alınamayacağı yolunda düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak re'sen tarh edilen 2016 yılı kurumlar vergisi ile kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; olayda, .... Seyahat İşletmeciliği Tic. ve San.

A.Ş.'ye ait ve otel olarak faaliyette olan iş yerinin, 01/10/2013 tarihinden itibaren 1 yıl süre ile davacı şirkete kiralanması hususunda taraflar arasında kira sözleşmesi düzenlendiği, 22/11/2013 tarihinde yeniden düzenlenen kira sözleşmesi ile bahse konu otelin 01/01/2014 tarihinden itibaren 2 yıl süre ile davacı şirkete kiralandığı, davacı tarafından, kiralanan gayrimenkulde gayrimenkulün değerini devamlı surette arttıran nitelikte yenileme ve inşa giderleri yapıldığı, bu giderlerin özel maliyetler hesabına aktarıldığı, özel maliyet bedelinin kiralama süresi olan 2 yılda itfa edildiği,

kira süresinin sona ermesinden sonra da davacı şirketin oteldeki faaliyetine 14/01/2019 tarihine kadar devam ettiğinin anlaşıldığı, davacı şirket hakkında yapılan inceleme ile özel maliyet harcaması yapılan otel binasındaki faaliyetin 14/01/2019 tarihine kadar devam ettiğinden bahisle fiili kiralama süresinin 01/10/2013- 19/01/2019 olması ve kira süresinin belirsiz süreli olarak kabul edilmesi gerektiği belirtilerek özel maliyet bedeli harcamalarının 333 sıra Nolu Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği'ne ekli liste uyarınca 5 yıllık sürede itfa edilmesi gerektiği ileri sürülerek geçmiş yıl zararları ve ilgili yıllar için ayrılan birikmiş

amortisman hesaplarının düzeltilmesi neticesinde bulunan kurumlar vergisi matrah farkı üzerinden dava konusu cezalı tarhiyatın yapıldığının görüldüğü, uyuşmazlıkta, davacı şirket tarafından, 22/11/2013 tarihli kira sözleşmesi ile bahse konu gayrimenkulün 2 yıl süre ile kiralandığı, söz konusu özel maliyet bedeli harcamalarının 2 yıllık kira süresi içerisinde yapıldığı,

ilgili harcamaların yapıldığı ve itfa edildiği dönemde belirsiz süreli bir kira sözleşmesinin söz konusu olmadığı görüldüğünden dava konusu cezalı tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinin kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45.maddesinin 3. fıkrası uyarınca davalının istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Borçlar Kanunu uyarınca konut ve çatılı işyeri kiralarında belirli süreli kira sözleşmesinin sürenin dolmasıyla kendiliğinden sona ermediği, fesih bildiriminde bulunulmadığı sürece 10 yıla kadar sözleşme süresinin uzadığı, davacı şirketin kira sözleşmesinin süresinin dolmasından sonra da faaliyetine 2019 yılına kadar devam ettiği, bu nedenle uyuşmazlık konusu sözleşmenin 2 yıl süreli olduğunun kabulünün mümkün olmadığı, davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporu kapsamında dava konusu tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.