Danıştay 9. Daire E.2022/1338 K.2022/6304

Dava konusu istem: Davacı adına, kayıt ve beyan dışı bıraktığı hasılatı için fatura düzenlemediğinden bahisle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1. ve yapılan kaydi envanter sonucu yasada belirlenen sınırı aşan tutardaki tahsilarlarını nakden tahsil ettiği tespit edildiğinden bahisle mükerrer 355/4. maddeleri uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla.

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası yönünden; kime, hangi tarihte ve hangi tutarda yem satıldığının saptanmadığı, cezai yaptırıma bağlanmış olan bir fiilin tüm unsurları ile oluşmuş bulunduğu saptanmadıkça faile ceza uygulanamayacağı yolundaki genel ceza hukuku ilkesi idari cezalar için de geçerli bulunduğundan ve özel usulsüzlük cezası kesilmesini öngören ve bu cezanın kesilmesine dair koşulları düzenleyen anılan madde hükmünde belirtilen unsurlar bir arada bulunmadığından kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı,

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355/4. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası yönünden.

7.000,00-TL aşan tahsilat ve ödemelerini banka veya özel fınans kurumları aracı kılınarak yapılması gerektiği, davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporunda, davacının yasal defter kayıtlarında 100 kasa hesabının kontrolünde tahsilat ve ödemelerin finansal kurumlar aracılığıyla yapılmasına ilişkin düzenlemelere uymayan tahsilatların bulunduğunun tespit edildiği ve davacı vekilince, "yaptığımız satışların karşılığında aldığımız bu paraları işlerimizin yoğunluğu içinde sehven yaptığımız hata sonucunda elden alarak kasaya giriş yaptık" şeklinde beyanda bulunduğunun anlaşıldığı,

kasadan yapılan tahsilatlara ilişkin tablo incelendiğinde, tahsilatlardan birinin 7.000,00-TL olduğunun görüldüğü ve bu tahsilat için 1.600,00-TL ceza hesaplandığının anlaşıldığı, 7.000,00-TL'yi aşan tahsilat ve ödemelerinin banka veya özel fınans kurumları aracı kılınarak yapılması ve bu kurumlarca düzenlenen belgeler ile tevsik etmeleri zorunlu olduğundan, 7.000,00-TL tutarındaki bu tahsilat nedeniyle tevsik zorunluluğuna uyulmadığından bahisle kesilen 1.600,00-TL tutarındaki özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı,

diğer işlemler bakımından ise tevsik zorunluğu kapsamında olmasına karşın nakit olarak işlem gerçekleştirildiği ve davacı vekilinin ifadesinin de bu hususu doğruladığı anlaşıldığından, 213 sayılı Kanun'un mükerrer 355/4. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının 1.600,00-TL'ye isabet eden kısmında hukuka uyarlık, fazlasında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, 213 sayılı Kanun'un 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının ve mükerrer 355/4. madde uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının 1.600,00-TL'ye isabet eden kısmının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurularına konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve taraflarca ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanun'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurularının reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI

DAVACININ İDDİALARI

Cezai yaptırıma bağlanmış olan bir fiilin tüm unsurları oluşmadan kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı iddiasıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.

DAVALININ İDDİALARI

Kesilen özel usulsüzlük cezalarında hukuka aykırılık bulunmadığı iddiasıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMALARI

Taraflarca savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz istemlerinin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.