Danıştay 9. Daire E.2022/3024 K.2023/1368

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, sahte fatura düzenlemek suretiyle komisyon geliri elde ettiği yolunda düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak re'sen tarh edilen 2017/Ekim-Aralık dönemi geçici vergi ile kesilen üç kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; dava konusu üç kat vergi ziyaı cezalı geçici verginin matrah yönünden bağlı olduğu ve davacı adına sahte belge düzenlemek suretiyle komisyon geliri elde ettiğinden bahisle, 2017 yılı için re'sen tarh edilen kurumlar vergisinin kaldırılması istemiyle açılan davada.

Mahkemelerinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararı ile davanın reddine karar verildiği, bu kapsamda her ne kadar davacı şirketin ilgili dönemde düzenlediği belgelerin herhangi bir mal veya hizmet ifasına dayanmayan, komisyon karşılığında düzenlenen sahte belgeler niteliğinde olduğu sonucuna varılmış ise de.

193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun mükerrer 120. maddesinin 4. fıkrası uyarınca, mahsup süresi geçtikten sonra kesilen geçici vergilerin terkin edileceği belirtildiğinden, mahsup dönemi geçmiş olan dava konusu 2017/Ekim-Aralık dönemi geçici vergide hukuka uygunluk bulunmadığı; bununla birlikte anılan maddede, mahsup süresi geçtikten sonra kesilen geçici vergilerin terkin edileceği belirtilmesine karşın;

gecikme faizi ve cezanın tahsil edileceğinin hüküm altına alınmış olması ve olayda davacı şirketin ilgili dönemlerde düzenlendiği faturaların sahte olduğunun ve sahte fatura düzenlemek suretiyle komisyon geliri elde ettiğinin anlaşılmış olması karşısında, geçici verginin yıllık vergiye mahsuben peşin alınan bir vergi olması ve bu vergi nedeniyle yol açılan vergi kaybından dolayı bir kat vergi ziyaı cezası uygulanması gerektiği de dikkate alındığında , geçici vergi üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezasında hukuka aykırılık, bir katı aşan vergi ziyaı cezasında ise hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen reddine,

kısmen kabulüne, dava konusu geçici vergi ile geçici vergi üzerinden kesilen vergi ziyaı cezasının bir katı aşan kısmının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:Dava konusu vergi ziyaı cezalı geçici verginin matrah yönünden bağlı bulunduğu kurumlar vergisine karşı açılan davanın reddine dair Vergi Mahkemesi kararına karşı yapılan istinaf başvurusu Dairelerinin 15/04/2022 tarih ve E:2022/533, K:2022/638 sayılı kararı ile kabul edilip mahkeme kararı kaldırılarak davanın kabulüne, dava konusu cezalı kurumlar vergisinin kaldırılmasına karar verildiği,

belirtilen hukuki durum dikkate alındığında dayanaksız kalan dava konusu üç kat vergi ziyaı cezalı geçici vergide de hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun yazılı gerekçeyle reddine, davacının istinaf başvurusunun kabulüne, Mahkeme kararının bir kat vergi ziyaı cezasına ilişkin kısmının kaldırılmasına, davanın bu husus bakımından kabulüne, geçici vergi üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılmasına karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda 2017 ve 2018 yılında gerçek bir ticari faaliyeti olmadığı, düzenlemiş olduğu faturaların tamamının sahte fatura olduğu sonucuna varıldığı, anılan rapora istinaden düzenlenen vergi inceleme raporları ile takdir edilen matrah üzerinden hesaplanan vergi ve cezaların ihbarname düzenlenmek suretiyle davacıya tebliğ edildiği, davacının eksik incelemeye ilişkin iddialarının vergi tekniği raporunda yer alan tespitler doğrultusunda kabulünün mümkün olmadığı, yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. Nitekim, temyize konu kararda atıf yapılan karar, Dairemizin 12/04/2023 tarih ve E:2022/3023, K:2023/1367 sayılı kararıyla onanarak kesinleşmiştir.