Danıştay 9. Daire E.2022/3238 K.2023/3828

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte belge düzenlendiği, bir kısım hasılatını kayıt ve beyan dışı bıraktığından bahisle düzenlenen vergi tekniği raporu ve vergi inceleme raporuna dayanılarak re'sen tarh edilen 2018 yılı kurumlar vergisi ve 2018 yılının tüm dönemlerine ilişkin geçici vergiler ile 2018 yılı kurumlar vergisi ve 2018/Temmuz-Eylül, Ekim-Aralık dönemleri için tekerrür hükümleri uygulanarak arttırılan üç kat, 2018/Ocak-Mart, Nisan-Haziran dönemleri için üç kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:. Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; vergi tekniği raporunda yer verilen tespitlerin değerlendirilmesinden; davacının. Nakliyat Yedek Parça ve Petrol Ürünleri Limited Şirketi adına düzenlendiği faturaların sahte olduğu sonucuna varıldığı, davacı tarafından bir kısım Z raporlarının yasal defter ver belgelere kaydedilmediği, bir kısım Z raporlarına dışarıdan müdahale edilerek silindiği,

yapılan satışlar karşılığında günlük düzenlenen ödeme kaydedici cihaz fişleri ile muhtelif müşterilere kredili satışlar şeklinde düzenlenen fatura toplamları (katma değer vergisi dahil) GİB kayıtlarındaki banka üye kimlik bilgilerine ve banka pos bilgilerine göre tespit edilen kredili satış toplamlarının karşılaştırması neticesinde tespit edilen söz konusu bu tutarların kayıt dışı bırakıldığı,

dolayısıyla beyan ve kayıt dışı bırakılan tutarlar yönünden hesaplanan kurumlar vergisi ve geçici vergilerin vergi dairesine yatırılması gerekirken şirketin uhdesinde bırakıldığının anlaşılmış olması nedeniyle, sahte olarak düzenlenen faturaların beyanlarından çıkartılması ve tespit edilen kayıt dışı hasılatın beyanlara eklenmesi neticesinde vergi beyanlarının yeniden oluşturulması suretiyle tespit edilen matrah farkı üzerinden üç kat vergi ziyaı cezalı olarak tarh edilen kurumlar vergisinde ve geçici vergi aslı üzerinden kesilen üç kat vergi ziyaı cezasında hukuka aykırılık görülmediği;

tekerrüre esas alınan ve 10/12/2018 tarihinde tebliğ edilen vergi ziyaı cezalarının dava açılmaması üzerine aynı yıl kesinleştiği, dava konusu edilen vergi ziyaı cezalarının da 2018 yılına ait olduğu bu nedenle birinci eylemin cezasının kesinleştiği yılı takip eden yılın başından itibaren beş yıllık süre içerisinde ikinci eylemin gerçekleşmediğinin anlaşıldığı;

yıllık verilen vergiye mahsuben peşin alınan vergi niteliğindeki geçici vergilerin mahsup süresi geçmiş olduğundan, aslının aranılmaması gerektiğinden vergi ziyaı cezasının tekerrür nedeniyle arttırılan kısmı ile tarhiyatın geçici vergi aslına ilişkin kısmında hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne kısmen reddine; vergi ziyaı cezalarının tekerrür nedeniyle arttırılan kısmı ile geçici vergi asıllarının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Geçici verginin yıllık vergiye mahsuben alınan peşin bir vergi olması nedeniyle yol açılan geçici vergi kaybından dolayı bir kat vergi ziyaı cezası uygulanması gerektiğinden Vergi Mahkemesi kararının vergi ziyaı cezasının bir katı aşan kısmında hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle davacı istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, kısmen reddine, davalı istinaf başvurusunun ise reddine; mahkeme kararının geçici vergi aslı üzerinden kesilen ve bir katı aşan vergi ziyaı cezalarına ilişkin kısmının kaldırılmasına, anılan kısım yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda mükellef kurumun hesap işlemleri ile ilgili tenkit edilen hususlara yasal dayanaklarıyla yer verildiği, belgelerin sahte olarak düzenlendiğinin ortaya konulduğu iddialarıyla kararın aleyhe kısımlarının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NİN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.