Danıştay 9. Daire E.2022/3617 K.2023/4583

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, bir kısım hasılatını kayıt ve beyan dışı bıraktığı, dava veya icra safhasında olduğuna dair herhangi bir belge olmadan şüpheli ticari alacaklar hesabına karşılık gideri ayırdığı ve dönem kazancının hesabında gider olarak dikkate aldığı ve 2016 hesap dönemine ait herhangi bir fatura, fiş, gider makbuzu, müstahsil makbuzu vb. belge olmadığı halde dönem içerisinde 740 Hizmet Üretim Maliyeti Hesabının borcuna gider kaydı yaparak 2016 yılı kazancının hesaplanmasında dikkate almak suretiyle vergi ziyaına sebebiyet verdiğinden bahisle düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak 2016 yılı için 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1, 353/6 ve mükerrer 355/4 maddeleri uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; tarım ve ormancılık aletleri ve malzemeleri toptan ticareti faaliyetinde bulunan davacı şirketin 2016 yılı hesap ve işlemlerinin incelenmesi sonucu düzenlenen ... tarih ve ... sayılı Vergi Tekniği Raporu ve söz konusu vergi tekniği raporundaki tespitlere dayanılarak hazırlanan ... tarih ve ... sayılı sayılı Vergi İnceleme Raporuyla, davacının dönem sonu stoklarında bulunması gerektiği halde bulunmayan emtiaların kayıt dışı olarak satıldığı, anılan emtialara ilişkin katma değer vergisi dahil 2.455.840,84-TL tutarında faturanın düzenlenmediği,

fatura düzenlenmeyen toplam tutarın %10'u nispetinde 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. fıkrası uyarınca davacı şirket adına özel usulsüzlük cezası kesilmesi gerektiği sonucuna varıldığı olayda, davacı şirketin dönem sonu stoklarının kayıt dışı olarak belgesiz satıldığı dolayısıyla re'sen tarh nedeninin bulunduğu iddiası Mahkemelerince de yerinde görülmüş ise de fatura düzenlememe fiilinin tüm unsurları ile birlikte hukuken geçerli bir şekilde tespit edilmediği dolayısıyla özel usulsüzlük cezası kesilebilmesi için gerekli şartlar gerçekleşmediğinden,

213 sayılı Kanun'un 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uygunluk bulunmadığı, 2015 dönemine ait işçilik giderlerine ilişkin makbuzların 2016 dönemine ait dönem kazancının tespitinde gider olarak dikkate aldığından muhasabe standartlarına, tek düzen hesap planına ve mali tablolara ilişkin usul ve esaslara uyulmaması fiilinin tüm unsurlarının olayda gerçekleştiği anlaşıldığından, davacı adına aynı Kanun'un 353/6. maddesi uyarınca kesilen dava konusu özel usulsüzlük cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı,

davacı şirketin 2016 hesap döneminde 7.000,00-TL'yi aşan bir kısım tahsilat ve ödemelerinin 100 Kasa Hesabı kullanılmak suretiyle nakit olarak yapıldığı, şirketin kendi muhasebe kayıtlarıyla somut olarak tespit edildiği, cezayı gerektiren fiilinin tüm unsurlarının olayda gerçekleştiği anlaşıldığından, davacı adına 213 sayılı Kanunun mükerrer 355/4. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasında da hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, dava konusu 213 sayılı Kanunun 353/1 maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve taraflarca ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurularının reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı şirket hakkında düzenlenen raporlar uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarında hukuka aykırılık bulunmadığı iddasıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.