Danıştay 9. Daire E.2022/3829 K.2023/1148

Dava konusu istem: Davacı tarafından, 2014 ila 2018 vergilendirme dönemlerine ilişkin yapılan inceleme neticesinde düzenlenen vergi inceleme raporlarının düzeltilmesi talebiyle yapılan düzeltme-şikayet başvurusunun zımnen reddi işleminin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; davacı hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının düzeltilmesi talebinin 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 116. ve devamı maddelerinde belirtilen hesap veya vergilendirme hataları kapsamında değerlendirilmesine olanak bulunmadığı, vergi inceleme raporlarının tarhiyat öncesi hazırlayıcı ön işlem niteliğinde olduğu ve tek başına idari davaya konuya olabilecek nitelikte kesin ve yürütülmesi zorunlu işlem mahiyetinde olmadığı,

kaldı ki vergi inceleme raporlarına istinaden düzenlenen ihbarnamelere karşı açılmış davaların olduğu görüldüğünden, davacının vergi inceleme raporlarının düzeltilmesi için yaptığı düzeltme-şikayet başvurusunun zımnen reddi işleminde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Haklarında düzenlenen raporların hukuka aykırı, eksik ve yetersiz olduğu, aldığı firmalar hakkındaki vergi tekniği raporlarında davacı şirkete düzenlenen faturaların sahte olduğuna dair bir tespitin olmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.