Danıştay 9. Daire E.2022/4107 K.2023/3078

2 - (DAVALI) … Vergi Dairesi Müdürlüğü - …

İSTEMİN KONUSU

Davacı adına sahte fatura düzenleme fiiline iştirak ettiğinden bahisle 2010 yılının muhtelif dönemleri için kesilen vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemiyle açılan davayı. Danıştay Dokuzuncu Dairesince,verilen kısmen bozma kararına uymayıp ısrar ederek reddeden.

Vergi Mahkemesi kararına yönelik temyiz istemini ısrar hükmü yönünden reddeden Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunun kararıyla, uyuşmazlığın esasına ilişkin temyiz incelemesi için Dairemize gönderilen dosyada, davacı hakkında düzenlenen raporlar ve davacının evinde ele geçirilen bilgi ve belgeler ile davacının telefon kayıtları dikkate alındığı, davacının somut deliller ile suça iştirak ettiği sonucuna varıldığından, dava konusu vergi ziyaı cezalarında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle reddeden.

Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının taraflarca temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI

DAVACININ İDDİALARI

Hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunun ihbarname ekinde tebliğ edilmemesinin esasa etkili bir şekil hatası olduğu ve savunma haklarının kısıtlandığı, iştirak nedeniyle kesilen dava konusu vergi ziyaı cezalarına ilişkin bazı ihbarnamelerin nezdinde inceleme yapılan mükelleflerin bağlı bulunduğu vergi dairelerince düzenlenmediği, iştirak fiiline ilişkin somut bir tespit bulunmadığı, iştirak sonucunda menfaat elde edilip edilmediğinin araştırılmadığı iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

DAVALININ İDDİALARI

Dava konusu cezaların davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden hukuka uygun olarak kesildiği iddia edilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMALARI

Taraflarca savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz istemlerinin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, davacı tarafından ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

Davalı idarenin temyiz istemine gelince;

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 46. maddesinde, Danıştay dava daireleri ile idare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarına karşı tebliğ tarihini izleyen otuz gün içinde Danıştay'da temyiz yoluna başvurulabileceği; 49. maddesinin 3. fıkrasında, kararların kısmen onanması ve kısmen bozulması hallerinde kesinleşen kısmın Danıştay kararında belirtileceği; 50. maddesinin 4. fıkrasında ise, Danıştay'ın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesinin, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılacağı kurala bağlanmıştır.

Yargılama hukuku kurallarına göre, kanun yoluna başvuranın, aleyhine kanun yoluna başvurduğu kararın bozulmasını talep etmesinde korunması gereken hukuki menfaatinin bulunması zorunludur.

Olayda, Mahkemece, bozma kararına uyularak, davanın reddine karar verildiğinden, bu kararı temyiz hakkı davacıya ait olup, karşı taraf durumunda olan davalı idarenin bu kararla hukukî menfaatinin zedelendiğinden söz edilemez. Diğer yandan, Danıştay Dokuzuncu Dairesinin 16/05/2018 tarih ve E:2016/15605, K:2018/3046 sayılı kararıyla, Vergi Mahkemesi kararının, dava konusu tarhiyatın kabule ilişkin hüküm fıkrasının onandığı görüldüğünden, kesinleşen bu kısım hakkında da temyiz iddialarının incelenmesine olanak bulunmamaktadır.