Danıştay 9. Daire E.2023/1454 K.2023/3135

İstemin konusu

Davacı adına, POS cihazıyla gerçekleştirdiği tefecilik faaliyetinden elde ettiği faiz gelirini kayıt ve beyan dışı bıraktığı yolunda düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak re'sen tarh edilen bir kat vergi ziyaı cezalı. 2012 yılı gelir vergisi ile 2012/Ocak-Mart, Nisan-Haziran,Temmuz-Eylül, Ekim-Aralık dönemlerine ilişkin geçici verginin kaldırılması istemiyle açılan davayı kabul eden Vergi Mahkemesi kararına yönelik davalı tarafından yapılan istinaf başvurusunu.

Danıştay Dokuzuncu Dairesince Vergi Tekniği Raporu'nun tebliğ edilmemesinin esasa etkili şekil hatası olmadığı gerekçesiyle verilen bozma kararına uyarak yeniden incelemek suretiyle, davacının 22/09/2016 tarihinde 6736 sayılı Kanun kapsamında 2012 yılına ait gelir vergisi matrah artırımında bulunduğu dikkate alındığında olayda uyuşmazlığın çözümünün, 6736 Kanun kapsamında yapılan 2012 yılına ait gelir vergisi matrah artırımının, 2011 yılına ait sahte belge düzenleme ve kullanma fiili sebebi ile geçersiz olup olmayacağının ortaya konulmasına bağlı olduğu,

6736 sayılı Kanun'un 5/3.maddesinde gelir ve kurumlar vergisi matrahı ile katma değer vergisinin artırılması halinde artırımda bulunulan yıllara ilişkin olarak bu vergi türleri için daha sonra başka bir inceleme ve tarhiyat yapılamayacağının belirtilmesi karşısında aynı kanunun 5/9 maddesinde yer alan, 213 sayılı Kanunun 359 uncu maddesinin (b) fıkrasındaki “defter, kayıt ve belgeleri yok edenler veya defter sahifelerini yok ederek yerine başka yapraklar koyanlar veya hiç yaprak koymayanlar veya belgelerin asıl veya suretlerini tamamen veya kısmen sahte olarak düzenleyenler, bu maddenin birinci,

ikinci ve üçüncü fıkra hükümlerinden yararlanamazlar'' hükmünün, yasada tarif edilen fiillerin, münhasıran matrah artırımında bulunulan dönemlerde işlenmesi halinde matrah arttırımına engel teşkil edeceği şeklinde anlaşılması gerektiği, aksi yöndeki düşüncede ise, kanun ile gerçekleştirilmek istenen amaca aykırı sonuçlar doğacağı ve yasa koyucunun amaçlamadığı bir sonuca dar yorum yolu ile ulaşılacağı ve hukuki belirlilik ilkesininin ihlal edileceği,

yasa koyucunun mükellef bakımından kısıtlayıcı nitelikteki düzenlemeleri açıkça yaptığı halde sözü edilen mevzuatta davalı idarenin öne sürdüğü biçimde bir düzenlemenin bulunmadığının görüldüğünün anlaşıldığı, bu itibarla, davacının matrah artırımı geçersiz sayılarak, matrah artırımında bulunulan yıl için başlatılan inceleme sonucu düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak yapılan dava konusu cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığından, Mahkeme kararının davanın kabulü yolundaki hüküm fıkrasında sonucu itibarıyla yasal isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle reddeden.

Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı hakkında tesis edilen işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Kesinleşen vergi ziyaı cezası zamanaşımı süresi içinde hüküm ve sonuçlarını doğurmakla birlikte davacı hakkında 2011 yılı işlemlerinin incelenmesi sonucu düzenlenen ve Danıştay Dokuzuncu Dairesi E:2016/12265 sayılı dosyasının Uyap kayıtlarında bulunan vergi tekniği raporun değerlendirilmesinden, vergi incelemesinde vergiyi doğuran olayın ve vergi matrahının somut olarak ortaya konulmadığı anlaşıldığından ve davacı hakkında 2011 yılı için yapılan cezalı tarhiyata karşı açılan davada cezalı tarhiyatın kaldırılmasına karar verildiği, kararın kesinleştiği görüldüğünden;

olayda, davacının 6736 Kanun kapsamında 2012 yılına ait gelir vergisi matrah artırımınından yararlanmasına engel bir durumun bulunmadığı, dolayısıyla davacının 2012 yılı gelir vergisi matrah artırımının geçerli olduğu sonucuna varıldığından, temyiz isteminin reddi ile Bölge İdare Mahkemesi kararının bu nedenlerle onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.