Danıştay 9. Daire E.2023/2027 K.2023/2496

Yargılama süreci

Davacı tarafından, 7143 sayılı Kanun kapsamında 2016, 2017 yılları için katma değer vergisine ilişkin yapılan matrah artırımının kaldırılması sonrasında anılan Kanunun geçici 2. maddesi kapsamında yapılan matrah artırımının eksik ödeme nedeniyle bozulması üzerine, söz konusu matrah artırımının yeniden değerlendirilerek düzeltilmesi ve 7326 sayılı Kanuna göre aynı dönem için tekrar ödenen 160.493.01-TL'nin iadesine karar verilmesi istemiyle yapılan düzeltme-şikayet başvurusunun reddine dair … tarih ve … sayılı işlemin iptali istemiyle açılan davayı reddeden.

Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:… , K:… sayılı kararına karşı davacı tarafından yapılan istinaf başvurusunu reddeden. Bölge İdare Mahkemesi. Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:… , K:… sayılı kararına karşı davacı tarafından yapılan temyiz başvurusu; dava konusu miktar, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nda belirtilen temyiz sınırının altında kaldığından, temyiz yolunun kapalı olduğu gerekçesiyle,. Bölge İdare Mahkemesi.

Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:… , Temyiz No:… sayılı kararıyla incelenmeksizin reddedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Bölge İdare Mahkemesince temyiz başvurularının 2023 yılı için temyiz sınırının 581.000,00-TL olduğu gerekçesiyle incelenmeksizin reddine karar verildiği ancak dava konusu miktarın 160.493,01-TL olduğu, davaya sebep olan vergi hatasının 2019 yılında meydana geldiği ve 2019 yılında da temyiz sınırının 144.00,00-TL olduğu iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … 'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.