Danıştay 9. Daire E.2023/5258 K.2023/3301

Dava konusu istem: … Sıhhi Tes. İnş. Malz. Tic. ve San. Ltd. Şti'ne ait vergi borçlarının tahsili amacıyla, şirket ortağı sıfatıyla davacı adına düzenlenen … tarih ve … sayılı ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Danıştay Dokuzuncu verilen bozma kararına uyarak dosyayı yeniden incelemek suretiyle; dava konusu ödeme emrinin dayanağının oluşturan ve asıl borçlu şirket adına 2012 yılına ilişkin yapılan cezalı tarhiyatların … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E: …, K:… sayılı kararı ile kaldırıldığı ve davacı adına yapılan takibin yasal dayanağının kalmadığı anlaşıldığından, dava konusu ödeme emrinde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmış olup; davacının ödeme emri içeriği borçların ilişkin olduğu dönemde sorumluluğunun bulunmadığından bahisle davanın kabulüne karar veren Vergi Mahkemesi kararına yönelik davalı istinaf başvurusunun belirtilen gerekçeyle reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Asıl borçlu şirketten tahsil edilemeyen vergi borcunun tahsili amacıyla ortak sıfatıyla davacı adına ödeme emri düzenlenmesinin hukuka uygun olduğu iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. Öte yandan temyize konu kararda atıf yapılan karar, Danıştay Dokuzuncu Dairesinin 03/10/2023 tarih ve E:2023/5256, K:2023/3295 sayılı kararı ile onanarak kesinleşmiştir.