Danıştay 9. Daire E.2023/5770 K.2024/977

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, tevkifat yükümlülüğünden kaçınmak amacıyla bir kısım hurda emtia alımını sahte fatura ile belgelendirdiğinden bahisle hakkında düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak 2016/Ocak-Eylül ve 2017/Ağustos-Aralık dönemleri için re'sen tarh edilen gelir (stopaj) vergisi ve tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle kesilen üç kat vergi ziyaı cezası ile 2016, 2017 yılları için 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...Vergi Mahkemesinin ...tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; dosyanın incelenmesinden, davacı şirketin 7143 sayılı Kanun kapsamında yapmış olduğu matrah artırımı başvurusunun, hakkında sahte belge düzenleme fiilinden inceleme bulunduğundan bahisle reddedildiği, inceleme sonucu düzenlenen ...tarih ve ... sayılı vergi tekniği raporu ile sahte belge düzenleme fiilinin işlenmediğinin tespit edildiği, ancak hakkında düzenlenen ... tarih ve ... ve ... tarih ve ... sayılı raporlar ile sahte belge kullandığının tespit edildiği,

davalı idarece dava konusu ihbarnameler ile birlikte davacının bir ay içerisinde 7143 sayılı Kanunun 5. maddesinde öngörülen şartların yerine getirilmesi koşuluyla madde hükümlerinden yararlanabileceğine ilişkin... tarih ve ... sayılı bildirimin davacıya tebliğ edildiği, davacının 05/12/2018 tarihinde 2016 ve 2017 yıllarına ilişkin olarak kurumlar, katma değer ve gelir (stopaj) vergileri yönünden 7143 sayılı Kanun kapsamında matrah artırımında bulunduğu ve ödediği,

ardından davacı tarafından adına düzenlenen dava konusu ihbarnamelerin iptal edilerek vergi ve cezaların kaldırılması istemiyle bakılmakta olan davanın açıldığının anlaşıldığı davacının matrah arttırımı başvurusunun davacı hakkında sahte belge düzenleme fiili yönünden başlatılan inceleme nedeniyle reddedildiği, ancak inceleme sonucu söz konusu fiilin işlenmediğinin sahte belge kullanıldığının tespit edildiği, davalı idarece bildirim yapılması üzerine 2016 ve 2017 yıllarına ilişkin olarak kurumlar, katma değer ve gelir (stopaj) vergileri yönünden süresinde matrah artırımında bulunulduğu,

artırım sonucu hesaplanan vergilerin ise Kanunda belirtilen şekilde süresinde ödendiği yolunda taraflar arasında ihtilaf bulunmadığı gibi, savunma dilekçesi ekinde gönderilen davalı idarece yapılan yazışmalardan da ödemeler konusunda uyuşmazlık olmadığının görüldüğü, bu durumda hakkında yapılan inceleme nedeniyle matrah arttırımında bulunamayan davacının sonradan sahte fatura düzenlemediğinin tespit edilmesi sonucu matrah arttırımda bulunduğu,

anılan Kanunun 5.maddesi uyarınca davacının matrah artırımında bulunulan dönemlere ilişkin artırıma konu ödemeler nedeniyle inceleme ve tarhiyatı yapılmayacağı bu nedenle davacı adına tarh edilen dava konusu cezalı gelir (stopaj) vergilerinde ve kesilen özel usulsüzlük cezalarında hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle davanın kabulüne dava konusu ceza ve tarhiyatların kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının dava konusu ihbarnamelerin tebliğ edilmesinden sonra matrah artırımında bulunduğu, yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ...'İN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.