KÜNYE
Danıştay 15. Daire Başkanlığı 2017/294 E., 2018/2000 K.·T.C. Danıştay Onbeşinci Daire
- Karar tarihi
- 21 Şubat 2018
- Esas No
- 2017/294
- Karar No
- 2018/2000
- Temyiz Eden (Davalı)
- —
- Vekili
- —
- Karşı Taraf (Davacı)
- —
Karar Metni
288 kelime·1 dk okuma·2 bölüm
İstemin Özeti
Davacı şirkete, 506 sayılı Yasa'nın 140. Maddesi uyarinca idari para cezası verilmesine ilişkin 29.01.2007 tarih, 009305 sayılı ... Sigorta İl Müdürlüğü işleminin iptali istemiyle açılan davada, davanın reddi yolunda verilen ... tarih, E:..., K:... sayılı kararın, Danıştay Onbeşinci Dairesi'nin 06.06.2016 tarih ve E:2012/11671, K:2016/4024 sayılı kararı ile bozulması üzerine, bozma kararına uyularak, asgari işçilik incelemesi sonucu yapılan tespitlerin somut olarak ortaya konulmadığından dava konusu işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptali yolunda verilen ... İdare Mahkemesinin... tarih, E:..., K:...sayılı kararının, hukuka uygun olmadığı ileri sürülerek temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
Savunmanın Özeti : Savunma verilmemiştir. Düşüncesi : Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Onbeşinci Dairesi'nce, dosyanın tekemmül ettiği anlaşılmakla yürütmenin durdurulması istemi hakkında ayrıca bir karar verilmeksizin Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, dosyadaki belgeler incelenerek gereği görüşüldü:
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "Kararın Bozulması" başlıklı 49. maddesinin 2. fıkrasında; temyiz incelemesi sonucu Danıştayın; a) Görev ve yetki dışında bir işe bakılmış olması, b) Hukuka aykırı karar verilmesi, c) Usul hükümlerinin uygulanmasında kararı etkileyebilecek nitelikte hata veya eksikliklerin bulunması sebeplerinden dolayı incelenen kararı bozacağı kuralına yer verilmiştir.
Dosyadaki belgeler ile temyiz dilekçesindeki iddiaların incelenmesinden, temyiz istemine konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu, kararın bozulmasını gerektirecek yasal bir sebebin bulunmadığı sonucuna varılmıştır.
Danıştay Danıştay 15. Daire Başkanlığı, E. 2017/294, K. 2018/2000, 21 Şubat 2018 tarihli karar · Kaynak: Danıştay Karar Arama